De eerste fase die ik bespreek is die van de ontkenning.
In het licht van het coronavirus
is de eerste fase uitermate herkenbaar.
In het begin vooral door de ontkenning
dat het een groot probleem is of zal worden.
Het niet onder ogen willen en kunnen zien,
dat ook de Nederlandse samenleving ontwricht zal raken.

Ontkenning kwamen en komen we ook volop tegen bij mensen die niet onder de indruk zijn van het coronavirus.
Maatregelen vinden zij maar overbodig.
Elkaar ontmoeten en begroeten, waarom zou je dat beboeten?
Alle informatie komt niet binnen.
Het idee dat het allemaal wel mee zou vallen
en dat alle maatregelen maar overbodig waren, was sterk. Langzaam, heel langzaam drong het door.
Het is mogelijk dat mensen in deze fase blijven hangen
en de ernst van het coronavirus blijven ontkennen.
Op kerkelijk gebied zagen we een tijdje het ontkennen terug
in het door laten gaan van kerkdiensten.
Wel of niet met de gedachte dat God zal beschermen
tegen de verderfelijke pest.
Ook zagen we het in de duiding van het coronavirus
als een straf van God vanwege zondige gedragingen.
Dan leeft het idee dat alleen anderen geraakt zullen worden.
Gelukkig is zo’n beetje heel kerkelijk Nederland
deze fase nu wel voorbij