De tweede fase in het rouwproces is die van de woede.
Woede steekt in het licht van het rouwproces de kop op wanneer zelf of een geliefde besmet is geraakt
met het coronavirus of dat de angst leeft, dat dit gebeurt.
In het begin van de coronacrisis is de woede
duidelijk aanwezig bij hen bij wie de ernst
van het hele gebeuren doorgedrongen was.
Woede dat de overheid en het RIVM
niet eerder maatregelen getroffen hebben,
het op z’n beloop lieten.
Woede dat evenementen,
bijeenkomsten en kerkdiensten doorgingen.
Woedend op hen die op dat moment
niet doordrongen waren van de ernst van de situatie.
Deze woede is zichtbaar geworden richting hen
die door zijn gegaan met het houden van kerkdiensten,
maar was er ook andersom.
Woedend op hen die terechtwezen.
Want was het kerkgebouw niet vele malen groter
dan de plaatselijke supermarkt
en ze mochten er toch met 30 mensen in.
De woede begrijp ik wel als je ziet hoe erg het leed kan zijn.
Ook ik ken die woede jegens hen
\die zich niets van de maatregelen aantrokken.
‘Hoe haal je het in je stomme kop
om in deze situatie door te gaan met …………’
Ach… vult u maar in.
Woede is echter een fase in het rouwproces,
die niet in stand gehouden moet worden.
De pijn die onder de woede ligt
zal wel benoemd behoren te worden.
De pijn van hen die direct te maken hebben
met de gevolgen van het coronavirus.
Doordat ze zelf besmet zijn geraakt
en er ernstige gevolgen van ondervinden
of doordat ze werken op een ic-afdeling
en met eigen ogen gezien hebben
wat het virus kan aanrichten. Dood en verderf.
Deze pijn moet niet verdrongen worden,
maar uitgesproken worden.
Iets dat in bij de eerste golf in het voorjaar
door de #frontberichten werd gedaan.