De coronacrisis zie ik niet als een straf van God
maar wel als een alarmbel
die ons dwingt om over onze manier van leven na te denken,
naast al het lijden en verdriet dat deze epidemie teweegbrengt.
Het is een beslissende tijd die vraagt om radicaal andere keuzes
en – met een wat ouderwets woord – om bekering.
We worden bij de arm genomen
om na te denken over wat nu echt van waarde is in ons leven
en hoe wij omgaan met wat ons het meest lief is.
Wat lang als een vanzelfsprekendheid werd ervaren,
blijkt nu opeens heel kwetsbaar.
En datgene waar we ontzettend veel waarde aan hechtten
– een goede baan, een meeslepend leven, geld, aanzien –
lijkt nu opeens als los zand door ons vingers te glippen.
Juist op zo’n moment staan we voor de keuze
om de deur open te zetten en God in ons leven binnen te vragen.
In plaats van je af te vragen ‘hoe radicaal moet ik zijn als christen?’
stel ik voor dat we tegen elkaar zeggen: laten we radicaal zijn.
Geworteld in Gods Vaderliefde.
Stop met radicaal zijn vanuit een idee van de hemel verdienen
of vanuit angst voor de hel.
Radicaal word je door je zicht op Gods Vaderliefde.
Die liefde is de wortel van alles.
Het fundament voor je leven als christen, de grond waarop je staat.
Het is de oorsprong van alles en de geboorteplaats van je nieuwe leven.                                                                  Iemand die heel radicaal was is de apostel Paulus.
Hij maakt de radicale keuze om zijn leven compleet
in dienst te stellen van de verkondiging van het evangelie.
Weet je hoe Paulus zo radicaal is geworden?
Door de ontmoeting met Jezus op de weg naar Damascus.
Door de enorme, de overweldigende Vaderliefde
die Hij daarin ondervonden heeft.
Dat maakte Paulus bereid de aller diepste consequentie
van zijn christen zijn te ondergaan: sterven omwille van Christus.
En het was ook Christus zelf die zijn radicale gehoorzaamheid ontleende aan de liefde van zijn Vader.                      Jezus’ radicale gehoorzaamheid
wordt beschreven in Filippenzen 2:8:
‘als mens verschenen heeft hij zich vernederd
en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis.’
Ook Christus zelf ontleende zijn radicale gehoorzaamheid
aan de liefde van zijn Vader.
Die liefde van de Vader kende Hij zo goed, zo diep, zo van binnen uit,
zo van eeuwigheid af.
Vaders Geest maakte Hem bereid de uiterste consequentie te ondergaan:                                                              sterven, omwille van de mens.                                                                                                                                      Liefde maakt radicaal.                                                                                                                                                    Alleen liefde.
Deze tijd doet me meer dan ooit inzien
dat wanneer ik angstig of onrustig word,
ik me tot Hem moet richten in gebed.
Ik sta nog meer stil bij alles dan ervoor.