De afgelopen tijden wordt onze aarde geteisterd door natuurrampen:                                                              bosbranden en overstromingen zijn niet uit het nieuws
en je wordt geconfronteerd met beelden die je niet onberoerd mogen laten.
De vervuiling van de lucht, de zee en de bodem;
de opwarming van het klimaat; het plunderen van de ecosystemen;
de roofbouw van de schepping; de massaconsumptie van dieren.
Het mag ons niet koud laten als christenen.
Tenminste als wij Bijbelgetrouwe christenen willen zijn.
In de Bijbel immers staat dat God de wereld gemaakt heeft.
Hoe kun je, als iemand die van God houdt en in hem gelooft,
niet houden van datgene wat Hij gemaakt heeft.
De uitbuiting van de aarde is een belediging voor God.

Goede uitzonderingen en initiatieven daar gelaten,
over het algemeen hebben christenen
niet voorop gelopen in de zorg voor het milieu en de schepping.
Toch is het belangrijk.
Dat vraagt dus van ons bekering, om hele concrete keuzes,
om een levensstijl van soberheid,
om duurzame keuzes waardoor de schepping
niet nog meer in problemen wordt gebracht.
Maar in de kerk roept de aandacht voor een sobere levensstijl
ook soms ook allergie op.
We moeten al zoveel. Nu ook dit nog.
We vinden het niet fijn als anderen zich bemoeien
met de keuzes die wij maken.
Bovendien, in de samenleving wordt daar volop over na gedacht,
moeten we dat in de kerk ook nog eens doen?
Groen denken, nou ja vooruit, maar groen geloven, duurzaam geloven,
dat gaat velen te ver.
In de kerk gaat het toch om geloof en bekering, om wedergeboorte,
om redding van onze ziel. Zeker dat laatste is onmisbaar.
We kunnen duurzaam leven, maar als we niet in Christus geloven,
gaan we verloren en zullen we nooit delen
in schepping die wordt vernieuwd.
Zeker, het appel tot geloof moet altijd klinken.
Ik hoop en bidt dat u en je Christus liefheeft en dat Hij jouw Verlosser is.

Maar als u daar amen op zegt, dan kunnen bovenstaande zaken
ons niet onbewogen laten.
Dan moeten we onze allergie, als die er is, laten varen.
Waarom?
Omdat de schepping het werk is van God en als we Hem liefhebben,
dan zullen we ook dat wat Hij gemaakt heeft,
als een kostbare schat behandelen.
Want de wereld wordt geëxploiteerd
tot meerdere eer en glorie van de mens en niet van God.
De menselijke macht wordt een doel op zich.
De aarde worden niet gebruikt, maar opgebruikt en vernietigd.
Mensen zijn niet langer arbeiders en ‘scheppers’
maar productiemiddelen, instrumenten voor winst.
Het uiterste gevolg van dit proces van degeneratie
wordt bereikt wanneer alle menselijke vermogens
worden gericht op verspilling, beroving en vernietiging,
en de maatschappij is gericht niet alleen tegen God,
maar tegen de meest fundamentele belangen van de mens zelf.
Wat mij bijzonder raakte, is
dat niet alleen de schepping en de mensen zuchten,
maar ook de Geest van God.
God is door Zijn Geest in deze schepping aanwezig.
God zelf is betrokken op deze wereld. Hij deelt in het lijden en zucht mee.                                                            Vanwege het verderf en de vruchteloosheid.
Vanwege het slechte beheer van ons mensen.
God lijdt dus mee onder de last van het kwaad en misère.
Dat moet ons ter harte gaan.
Dat God lijdt onder wat ik doe of nalaat, dat zou mijn hart moeten breken.                                                                    Als God mij het heil van Jezus heeft willen schenken,
dan kan ik wat de schepping betreft niet achterover leunen.
Nee, dan draag ik uit dankbaarheid mijn steentje bij,
ook al is het maar klein. Een druppel op een gloeiende plaat.
Omdat wij geroepen zijn om zuinig te zijn
op wat Hij ons heeft toevertrouwd.