barmhartig
Wanneer mensen om ons heen getroffen worden door een ramp, hongersnood of oorlog,
  ontwaakt de barmhartigheid in ons. Dan willen we geld, tijd en aandacht geven.

Maar barmhartigheid speelt op alle terreinen van het leven.
Overal hebben we te maken met imperfectie en de gevolgen ervan: verdriet, pijn, angst, miskenning, onmacht, ziekte, dood. Het overkomt ons, we doen het onszelf aan of anderen zijn er de oorzaak van.
Vaak weten we niet hoe we erop moeten reageren.
Het leven stokt. We kunnen niet vooruit, voelen ons alleen of niet gezien.
Hoe bemoedigend is het dan als we aan den lijve ervaren
dat iemand ons in barmhartige liefde nabij is.

Paus Franciscus zegt het zo:
‘Door mens te worden heeft de zoon van God ons uitgenodigd tot een revolutie van tederheid.’
Dat is de manier waarop Gods koninkrijk zichtbaar wil worden,
gestalte krijgt in zachte krachten van compassie.
In kleine maar veelbetekenende gebaren van vriendelijkheid en goedheid.
In een revolutie van tederheid. In Jezus doet God het ons voor hoe een revolutie van tederheid en uitziet. Door die ander te zien, ook in zijn diepste nood. Die ander tegemoet te treden, aan te raken.
Juist ook als hij of zij niet je vriend is of je type.
De evangelist Lukas benadrukt specifiek hoe Jezus juist mensen in de marge op het oog heeft.
De onaanraakbare, de melaatse, de prostituee, de Samaritaan, de gebogene, de verlamde,
Lazarus met zijn weerzinwekkende zweren,
de man in Gardara in wie vele boze geesten wonen en waar iedereen met een grote boog om geen leeft.
Jezus laat zien wat het is om het lef, het hart te hebben om heel bewust die grenzen te doorbreken,
over deze muurtjes heen de ander te zien de hand te reiken en te ontmoeten.
En zo het warme hart van God voor die ander even heel tastbaar, voelbaar te maken.