Naast zorg om de aarde groeit een nieuw verantwoordelijkheidsbesef,
met meer liefde voor de aarde, voor de natuur, de flora en de fauna.
‘Hier en nu’ is opnieuw actueel, maar wel toe aan verdieping.
Het eenzijdige geluksstreven krijgt tegenwind van ‘de kunst van het ongelukkig zijn’.
Veel vereenzaming lijkt het gevolg van het evangelie van de zelfredzaamheid,
waarin het eerste gebod is dat we elkaar niet tot last zijn.
In de maatschappij waarin we leven is autonomie een groot goed.
Er wordt verwacht dat we in staat zijn om onze eigen weg te kiezen, onafhankelijk van anderen. Tegelijkertijd leren we in de Bijbel om afhankelijk te zijn en onszelf te verloochenen.
Paulus durft zelfs te zeggen: ‘Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij.’
Het zijn bekende woorden.
Maar loop je met die houding niet het gevaar dat
afhankelijkheid van God een vlucht wordt,
zodat je zelf geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen
voor de keuzes die je nu eenmaal moet maken?
En loop je niet het risico dat je jezelf helemaal wegcijfert of zelfs verliest?
Zo lijkt autonomie het adagium voor mensen in de 21ste eeuw.
Zelf bepalen hoe je je leven leeft, dat is een hoog goed.
Gelovigen hoeven dat niet direct af te wijzen;
tegelijkertijd knaagt te veel autonomie
aan onze overgave en gehoorzaamheid aan God.
Leven we als gelovigen niet onder de zeggenschap van onze Heer?
Maar we krijgen ook oog voor autonomie in verbondenheid.
We zijn geen losse mensen, maar we zijn met elkaar, de natuur en de dieren verweven.
We leven van dag tot dag, maar kunnen niet zonder dromen en verhalen
die zin geven aan ons bestaan.
Autonomie betekent niet dat we onaantastbaar zelf bepalen hoe we onze weg gaan.
Maar een gezonde autonomie is nodig om goede keuzes te maken in ons leven,
waartoe we als verantwoordelijke wezens geroepen zijn.
Autonomie ontwikkelen is wat mij betreft:
vrijheid in denken en handelen
om je als gelovig mens te kunnen bewegen in relatie met de Schepper.