Er is een prijzenswaardig initiatief van de grond gekomen onder verschillende protestantse kerkgenootschappen. Men wil een een nieuwe Nationale Synode
organiseren. Dit allemaal natuurlijk in het licht gezien van de nationale synode te Dordrecht uit 1618-19. Naast het gegeven startschot tot de Statenvertaling is deze synode toch vooral bekend geworden door de afwijzing van de remonstranten, een loot aan de protestantse stam die niet de goedkeuring kon verdragen van een groep anderen.
Momenteel is er dus een nieuw initiatief ontstaan om in deze tijd van toenemende ontkerkelijking de protestantse handen – want als we de Rooms-Katholieke Kerk zouden uitnodigen wordt het allemaal een beetje te complex, zo werd gezegd – ineen te slaan en over onze kerkmuren heen te reiken om elkaar te ontmoeten in ons gezamenlijk geloof en belijden.
Maar helaas, het plan lijkt al gedoemd vroegtijdig ten onder te gaan. Vanmorgen werd bekend dat de Hersteld Hervormde Kerk waarschijnlijk niet mee zou doen als ook Remonstrantse Broederschap zou worden uitgenodigd en dat ook andere protestantse kerkgenootschappen zouden schitteren door hun afwezigheid.
Wat een demasqué!! Wat zal dit allemaal een gunstige uitstraling hebben op de kerken? Waarom moet de uitspraak ‘waar er twee protestanten in de wereld zijn, is er altijd ruzie’ nu weer bewaarheid worden?
… niet tweemaal aan denzelfden steen
Brandend Zand 
16 oktober 2009 at 12:48
Jij noemt in je column het initiatief tot een synode ‘prijzenswaardig’. Waarom???
Wat is het nut van zo’n vergadering van kerkbestuurders?
Veel gepraat, een gezamelijk slotverklaring en ieder gaat over tot de orde van de dag.
De verschillen tussen de Remonstrantse Broederschap en de Hersteld Hervormden zijn groot, logisch dat je dan niet om een tafel wilt zitten.
19 oktober 2009 at 17:25
Hallo Jan Jaap,
Ik vind het altijd prijzenswaardig als christenen over de onderlinge verschillen willen heenstappen en zich richten op de zaken die hen verbindt. Ook al zou het ‘alleen maar’ tot een gezamenlijke slotverklaring komen, ergens moet je toch beginnen. Ik vind het alleen zo jammer dat door de dit initiatief de onoverbrugbare kloof tussen protestanten onderling nog eens zo duidelijk wordt aangetoond. Dat lijkt mij geen reclame voor de christenen.
2 november 2009 at 19:14
Ach, als het je mag troosten: ook bij katholieken is het niet alles pais en vree wat de klok slaat. OK, wij zijn wat minder geneigd tot scheuren, maar vervolgens bevechten we elkaar met hand en tand binnen de tent 😉
Ik kan me overigens wel voorstellen dat men niet serieus met remonstranten kan en wil praten … wat is daar immers nog christelijk aan te noemen? Wat dat betreft, zijn ze wel vergelijkbaar met de ‘kritische katholieken’ (of zoals Laatste Dag ze meer correct noemt: de ‘hervormers’). Er valt niet te praten over kerkelijke samenwerking – anders dan puur organisatorisch, maar zelfs dat liever niet – met mensen die niet eens Jezus als God belijden en die Zijn opstanding glashard ontkennen. Want dan zaag je de poten onder het christendom uit. Nou en dán maak je pas een flut-indruk op de buitenwereld.
Dan kun je veel beter gewoon niet bij elkaar komen, of eventueel enkel met de orthodox-belijdende kerkgenootschappen. Vanwege historisch-culturele redenen kan ik me wel voorstellen dat de katholieke Kerk daar alsnog niet welkom zou zijn. Al zou ze er prima bij passen als het gaat om de orthodoxe flank. De ware oecumene gaat toch over die kant. Anders verwordt het al te gemakkelijk tot slappe-hap-we-zijn-een-beetje-lief-voor-mekaar-en-geloven-eigenlijk-helemaal-niks-‘oecumene’ (waar waarschijnlijk zowel de remonstranten als de Mariënburg-katholieken zich zeer wél bij zouden voelen – misschien kunnen die samen een bijeenkomst organiseren …).