Het Evangelie verkondigen houdt in dat je
in eenvoudige en nauwkeurige woorden getuigenis van Christus aflegt, zoals de apostelen dat deden.
Het is echter niet zinvol om overtuigende gesprekken te verzinnen.
De verkondiging van het Evangelie kan ook gefluisterd worden,
maar zij gaat altijd gepaard met de onthutsende kracht
van de schande van het kruis,
en ze volgt altijd al de weg die in de brief van de apostel Petrus
aangeduid wordt als eenvoudigweg
‘rekenschap afleggen van de hoop aan anderen’.
Hoop die in de ogen van de wereld aanstootgevend en onnozel blijft.
In de 1e Petrusbrief is er vanuit de omgeving sprake van
spot en hoon, intimidatie, bedreiging, uitsluiting.
En Petrus dringt erop aan daar priesterlijk mee om te gaan.
Een priester doet geen kwaad en scheldt niet terug
maar verspreid om zich heen liefde en verdraagzaamheid.
Is een toonbeeld van vriendelijkheid, geduld en compassie.
Me dunkt dat in onze tijd van onbehagen
met veel korte lontjes en verbaal geweld
onze wereld misschien wel meer dan ooit priesters nodig heeft. Priestertypes met heilige eerbied en passie voor God.
Priesters met een warm en ruim hart voor mensen.
Priesters met handen die zegenen, genezen en bevrijden.
Omdat zij in deze wereld de handen mogen zijn van Jezus.