De titel van deze blog komt van “Jesu Leiden, Pein und Tod” (Het lijden, de pijn en de dood van Jezus) is een Duitse lutherse hymne van Paul Stockmann gepubliceerd in 1633. Johann Sebastian Bach gebruikte gedeeltes als koralen in zijn Johannes-Passion. De afbeelding stelt een zogenaamde Pietà voor. De Pietà is een specifieke vorm van de Bewening van Christus, waarbij Jezus alleen door de Maria wordt beweend.

In één van zijn boeken vertelt Adrian Plass
over een bezoek dat hij met z’n gezin
aan een kerk bracht, tijdens de vakantie.
Hij schrijft dan:
‘Opeens waren we Katy, ons dochtertje van vier, kwijt.
We vonden haar bij een pietà,
een beeld van Maria, de moeder van Jezus,
die het dode lichaam van haar Zoon in haar armen hield.
Katy draaide zich om en zei:
‘Papa, waarom heeft Jezus een gat in z’n zij?’
Moeizaam legde ik uit dat een Romeinse speer
daarvoor verantwoordelijk was.
Katy vond het afschuwelijk.
Ze keek weer naar het beeld.
‘Papa, Hij heeft gaten in z’n voeten.
Waarom heeft Hij gaten in z’n voeten?’
‘Kijk’, wees ik naar een klein kruisbeeld aan de muur boven ons.
‘Ze hebben zijn voeten aan een stuk hout vastgespijkerd,
aan een kruis, en dat zijn de gaten
waar die spijkers hebben gezeten.’
‘Z’n voeten vastgespijkerd?’
Ze keek opnieuw naar de stenen figuren achter zich.
Haar stem klonk schor toen ze weer wat zei.
‘Papa, Hij heeft ook gaten in z’n handen.
Hebben ze z’n handen dan ook vastgespijkerd, nee toch?’
Verdrietig legde ik het uit. Katy ging dichter bij het beeld staan,
sloeg haar arm om Jezus heen en legde haar gezicht op zijn knie.
Opeens verlangde ik terug naar de tijd
dat ik voor de eerste keer besefte
dat Jezus voor mij gestorven is,
en dat het echt pijn deed,
voordat ik mijn geloof verpakte
in woorden en in zorgen.
Ik wou weer worden als een kind…’

Ja, je weer zo ontvankelijk weten als een kind.
Je geloof weer zo beleven als Katy,
die zich écht aan de voeten van Jezus vlijt.

Weet u naast haar, beter: aan Jezus’ voeten is nog plaats.
Is niet juist de lijdenstijd, de veertigdagentijd,
hier niet voor bedoeld?
Om te knielen bij Jezus, aan zijn voeten te komen,
je opnieuw aan Hem toe te vertrouwen,
om alles
– ook dat waar je het misschien nooit met anderen over hebt –
om alles aan zijn voeten uit te storten.
En je te laten vullen met zijn liefde, met zijn genade,
met zijn vergeving en vernieuwing.
Om je opnieuw aan Hem toe te wijden,
opnieuw met Hem de afspraak te maken,
Hem te volgen,
zijn weg te gaan.