Vakantie… het schoolseizoen is bijna voorbij en de lange avonden vragen om dineren in de buitenlucht.
En natuurlijk is het tijd om ons best mogelijke leven te leiden,
terwijl we de fantasie najagen en een oogverblindend dure vakantie boeken…
om ‘er even helemaal tussenuit te gaan’.

Maar hoe dan ook, een vakantie is altijd van korte duur.
Een gemiddelde vakantie duurt veertien dagen, misschien zelfs gewoon een lang weekend.
Als je echt je best doet een luxe drie of zelfs vier weken.
Maar hoe lang het ook is, het is – per definitie – niet levenslang.
We smachten er naar – ‘ ik kan niet wachten om weg te gaan’-
en er kan een enorme verwachting zijn
dat alle dingen waar we mee worstelen
op magische wijze minder stressvol zijn ‘als ik terugkom’.
We denken dat alle uitputting die we met ons meedragen,
alle frustratie of teleurstelling, het overwerken
waarmee we dagelijks leven, zal verdwijnen.
We vreten ons vol met ontspanning en leggen onszelf enorme druk op
om PLEZIER te HEBBEN en
– dat wat de sluwe nieuwe marketingstrategie is geworden –
‘geweldige herinneringen te maken’.
Wat allemaal nog zwaarder werk kan blijken te zijn
dan waar we van af proberen te komen.

Omdat ik erg geïnteresseerd ben in de etymologie van woorden, zocht ik het woord ‘vakantie’ op.
Het betekent ‘formele opschorting van activiteit,
tijd waarin er een onderbreking is van de gebruikelijke werkgelegenheid’
‘staat van onbezet zijn’.
Het woord vakantie is afgeleid van het Latijnse vacare, dat staat voor leeg of vrij zijn.
In het Engels spreken ze ook van ‘holiday’.
En dan kom je een betekenis tegen als ‘een periode waarin je niet op het werk bent’
‘een periode waarin je reist of uitrust buiten huis’
(hmm, ik weet niet zeker of je altijd rust hebt of tot rust komt, maar toch);
En een simpele vertaling: ‘heilige dag’
Wacht even, wat?

De meeste wereldreligies of filosofieën
hebben een soort ritme of patroon voor het leven, inclusief rusttijden.

Deze vallen vaak (maar niet altijd) samen met een soort eredienst of festival.
Dit zijn tijden die losstaan van de dagelijkse bezigheden van het “normale leven”.
Interessant genoeg is rust in de Joods-christelijke traditie vanaf het begin ingebakken.
Na een werkweek van zes dagen,
zo vertelt het begin van het scheppingsverhaal ons, rustte God.
En om het punt te onderstrepen, gaf diezelfde God zijn volk later de 10 geboden,
waarvan er één is: neem een dag vrij.

Het woord “heilig” betekent apart gezet,
heilig en midden in de joodse en christelijke levensstijl
is er een oproep om wat tijd heilig te houden,
tijd apart gezet wanneer we niet druk bezig zijn,
wanneer we ons herinneren
dat we menselijk en beperkt zijn en rust nodig hebben.
Wanneer we wat objectiviteit kunnen krijgen
over onze productiviteit;
wanneer we kunnen zien
(zoals God al die jaren geleden deed)
dat wat we hebben gedaan goed is en we ervan kunnen genieten.

In onze 24/7, ik-bereik-dus-ik-ben-cultuur,
doen we vrijwel zeker geen dag per week niets.
We doen altijd wel iets.
Zelfs op onze vrije dag(en) lezen of scrollen
of rennen we of “maken we herinneringen”.
Waar is de rust? Waar is het heilige?

En er is een ironisch drukke industrie
die de laatste jaren is ontstaan rondom mindfulness en retraites;
een industrie die de ultieme menselijke behoefte aan rust benadrukt.
Er zijn apps die ons helpen ademen,
er zijn goeroes die ons lichaam en geest masseren.
Cynisch genoeg beweren sommigen dat het kapitalisme
de eeuwenoude noodzaak heeft om onze menselijkheid
te erkennen en te verzorgen,
onze behoefte om te stoppen met doen en gewoon te zijn.
Ik denk dat God zou zeggen: hoera!
Of zoals Jezus het zei: “Kom met mij mee naar een rustige plek en vind wat rust.”

maar hoe kunnen we rust weer op de agenda van ons eigen leven zetten?
Het is voor ieder van ons anders.
De rust van de een is de nachtmerrie van de ander.
Hoe het er ook uitziet, we moeten leren
hoe we ‘een periode van tijd zonder werk’ kunnen hebben
(wat voor werk ons ook bezighoudt, betaald of onbetaald, gezien of ongezien).
Het is een bekend feit dat als je elektronische apparaat niet goed meer werkt,
als je het even uitzet, het vrolijk opnieuw opstart
en we worden aangemoedigd om onze apparaten
regelmatig opnieuw op te starten.
We weten allemaal dat we een beetje zo zijn en toch…
We functioneren niet goed,
en ik bedoel dat we niet floreren… als we nooit de stekker eruit trekken.
Zo zijn we gemaakt.

We hebben die momenten nodig
waarop we een spirituele paraplu in het glas van ons leven zetten,
achterover leunen en kijken naar wat is geweest.
We kunnen ruimte maken voor dankbaarheid;
voor herverbinding met onszelf,
met ons leven en zelfs met de Almachtige God
die rust geeft.

Dus deze zomer gaan we naar…
Ik ben nu al helemaal uitgeput.
Ik heb werk voorbereid
zodat ik klaar ben voor de dag als we terugkomen;
liters zonnebrandcrème gekocht (voor het geval dat het niet meer verkrijgbaar is);
Pfoeh… Op vakantie gaan is echt hard werken en ik ben nog niet eens geweest.
Maar dit jaar, terwijl ik mijn zonnebril opzet en me insmeer met factor 50,
ben ik vastbesloten om tijd te maken
om het heilige in mijn vakantie te brengen.
En heilige dagen in mijn leven.