Brandend Zand

Een tijdje geleden las  ik een artikeltje over het feit dat een aantal Amerikaanse christenen zich niet druk maakt over het klimaat en de op handen zijnde crisis. En zo hier ben aar hoor je dit soort geluiden ook wel onder Nederlandse christenen en zijn er mensen die vragen stellen of wij als christenen rondom de klimaatcrisis een steentje hebben bij te dragen. Eerlijk gezegd verbaasde me dit. Vanuit de Bijbelse notie van rentmeesterschap zou je je toch druk moeten maken over de aarde. Dat helemaal los van het feit of je het eens bent met de alarmerende berichten over opwarming van de aarde enzovoorts, zoals die tijdens de klimaattop in Kopenhagen in diverse media verschijnen.

Oké, er valt misschien heel wat af te dingen over de exacte gegevens die ons nu worden voorgeschoteld door een aantal wetenschappers, maar ook al zou onze aarde kerngezond zijn, dan ontslaat ons dat ook als christen niet van de opdracht, de taak van goed rentmeesterschap. De wereld is ons gegeven, niet in beheer maar als geleend goed, met de opdracht goed voor die aarde te zorgen.

In de Bijbel vind je dan geen concrete passages over hoe je omgaat met het klimaat. Het rentmeesterschap en het simpele feit dat deze wereld ons n bruikleen gegeven is, zegt mijns inziens al genoeg.

Genoeg om als christen stil te staan bij klimaatcrisis, kredietcrisis, of welke andere crisis of bedreiging van het geschapene ook en je daartoe te verhouden vanuit de centrale overtuiging: ‘Alles wat van mij is, is van jou’.

Dat is wat God tegen ons zegt.

En wat doen wij dan met dat cadeau?

Het Reformatorisch Dagblad meldt dat de Humanistische Seculiere Society (AHA) deze Kerst in vijf grote Amerikaanse steden de advertentiecampagne ‘Godless Holiday’ start waarin een pleidooi wordt gevoerd voor een vakantie zonder God en godsdienst. Het is de eerste keer dat een dergelijke campagne zich afspeelt op nationaal niveau, meldt het Amerikaanse persbureau CNS. De advertentietekst luidt: ‘Geen God – geen probleem! Wees goed vanwege het goede. Humanisme is het idee dat je goed kunt zijn zonder geloof in God’. De hierbij afgebeelde mensen dragen een rood met witte muts, zoals de Kerstman.

Ach ja, ieder zijn of haar mening zou je kunnen zeggen. Niet teveel aandacht aan besteden, de belangstelling en de campagne staat binnen een paar weken weer bij het oud vuil. Ware het niet dat kortgeleden een spraak­makende evangelisatieactie van de Amerikaanse evangelist Ray Comfort en acteur Kirk Cameron tot heftige reacties heeft geleid. Beide creationisten hebben vorige week met 1200 christenen zo’n 170.000 exemplaren van The Origin of Species, 150th Anniversary Edition verspreid op honderd universiteiten in de VS en daarbuiten. Elk exemplaar bevat een inleiding waarin volgens de schrijvers de evolutietheorie van Charles Darwin wordt weerlegd. Ook op de universiteit van Oxford –waar de atheïst Richard Dawkins doceert– zijn duizend exemplaren verspreid. Dawkins vond de werkwijze van Comfort ‘respectloos’ en riep studenten op de inleiding eruit te scheuren. Op zijn site ontving Comfort vrij heftige reacties. Iemand schreef: ‘Werkelijk, ik haat Ray Comfort. Hij is zo respectloos. Ik haat hem, ik haat hem.’

Wat is dat toch met het atheïsme en de aanhangers daarvan? Ze mogen wat mij betreft een ander mening hebben, maar waarom moeten ze andermans meningen altijd zo aanvallen? Nu wordt er zelfs nog meegeholpen aan de verspreiding van hun ‘Woord’ en zet je daarin voor de altijd wetenschappelijk ingestelde lezers – u weet wel: Popper, falsificeerbaarheid – een voorwoord waarin wordt aangegeven dat je er ook nog anders over het een en ander kunt denken, is het weer niet goed…

Tenslotte: toch fijn dat rond Kerst de kerken weer vol zitten…

Laatst werd er in een consumentenprogramma op tv aandacht besteed aan de grote keuze die consumenten als ze een bepaald product willen aanschaffen: er zij talloze mogelijkheden voor een zelfde product. Wat bleek na onderzoek: de consument laat bij zoveel keuze volledig dicht en kiest vervolgens voor het product dat hij al kent. In wezen kun je dus zeggen dat een mens helemaal niet gebaat is bij zoveel keuzemogelijkheden. Het brengt alleen maar onrust en verwarring!

Aan deze opmerkelijke, maar toch verwachtte uitkomst van dit onderzoek moest ik denken toen ik het interview met vicepremier Rouvoet las in het Reformatorisch Dagblad. Hij stelt dat het gangbare westerse vrijheidsbegrip heroverweging verdient. Als de overheid grenzen stelt, leidt dat uiteindelijk tot meer vrijheid.

André Rouvoet haalt Martin Simek aan die onlangs in het NRC Handelsblad schreef dat hij, toen hij in 1968 uit Tsjechië gevlucht was en aankwam in Nederland, had verwacht veel blije mensen aan te treffen die hun vrijheid vierden. Maar de radio- en tv-presentator zag sombere gezichten om zich heen: alsof niemand echt van de vrijheid genoot. ‘Het was alsof ze meer wilden van iets dat ze al hadden.’

Zou er dan toch voor mensen een te veel aan vrijheid kunnen zijn? Willen mensen misschien wat leiding hebben?

Van de week werd het nieuws bekend dat de bevolking van Zwitserland zich in een referendum heeft uitgesproken voor een verbod op de nieuwbouw van minaretten bij moskeeën. In Nederland werd dit nieuws door de Partij Voor de Vrijheid met veel instemming begroet: eindelijk is er een West-Europees land dat zich uitspreekt tegen de verdere islamisering van de samenleving zo wordt door hun gezegd. Eigenlijk deed zo’n reactie van de PVV mij totaal niet verbaasd doen opkijken; immers, al tijden tracht deze partij een spreekbuis te zijn  van de (latente) onderbuikgevoelens onder de bevolking. Daarmee treedt zij regelmatig mee in het nieuws.

Wel werd mijn verbazing gewekt door het voorstel tot een motie rondom dit thema vanuit de hoek van de SGP. De heer Cees van der Staaij, kamerlid namens de SGP, meldt dit op zijn weblog: ‘Bij het integratiebeleid heb ik het onbehagen als thema genomen dat onder veel autochtonen, zeker ook in de oude wijken, sterk leeft. Niet alles wat juridisch kan, is ook wijs. In dit verband heb ik verwezen naar opzichtige schotels, gebedsoproepen en minaretten. Hier is op zijn minst een wijze terughoudendheid geboden. Ik ben erg benieuwd of de motie die ik hierover heb ingediend, dinsdag een kamermeerderheid gaat halen.’

Oké, de SGP verwoordt het anders, maar is de strekking van hun motie niet in lijn met de onvrede die de PVV meermaals te berde brengt? Ik vind dit de oudste actieve en nog bestaande partij van het land – de Staatkundig Gereformeerde Partij werd opgericht op 24 april 1918 – onwaardig en een hyperige actie. Ik begrijp dat de partij zich zorgen maakt over de opkomst van de islam in Nederland, zeker als je het zet tegenover de sterk kwijnende invloed van het christendom in onze samenleving. Dat is een zorg die ik deel met hen. Maar ik vraag me echt af of een motie van deze strekking helpt bij meer begrip van de autochtone, niet islamitische bevolking voor de islam of dat dit alleen maar het proces van integratie frustreert. Misschien leven er in de achterban van de SGP ook ‘angst’gevoelens omtrent de (visuele) presentie van de islam in onze samenleving, maar ik denk dat het op deze wijze uiting geven aan onrustgevoelens geen goede zet is.

Volgens mij was het Cicero die eens gezegd heeft: ‘Grijze haren zeggen niets over de wijsheid van de ouderdom, alleen maar over de ouderdom’.