Uiteindelijk komt er een keer een moment
waarop de realiteit doordringt.
Het is het besef dat het niet meer wordt, zoals het was.
Het komt niet meer goed. Het is over en voorbij.
Er zal voorgoed verandering komen in het leven.
Dit proces zal de samenleving ook doormaken
wanneer het gaat over het coronavirus.
Heerst er eerst nog een gevoel alles naar de hand
te kunnen zetten
in deze fase is dat gevoel compleet verdwenen.
De zinloosheid en de machteloosheid overheersen
en de moed zakt in de schoenen. Somberheid overheerst.
Als vanzelf zullen sombere berichten in de media komen. Politici, influencers, multinationals, ondernemers,
artiesten, sporters die het verdriet uitspreken
en geen hoop meer zien.
Het is donker en de tunnel is lang.
‘ook al is er een vaccin,
komen we ooit nog van het coronavirus af?’
‘Kunnen we ooit nog mensen een hand geven,
laat staan een knuffel?’
‘Wanneer zijn er weer kerkdiensten te bezoeken
en wanneer mag er dan weer gezongen worden?’
In deze fase komt het definitieve van de situatie
in volle werkelijkheid binnen.
Een harde klap.
Verdriet, sombere gedachten en een depressie
liggen op de loer.
Persoonlijk, maar ook als samenleving.
Een mens en een samenleving
die in deze fase van het rouwproces verkeert,
is moeilijk te bereiken.
Staat voor niets anders open dan sombere toekomstbeelden.
In een persoonlijke situatie is er zijn het enige wat mogelijk is.
Wat betekent dit voor een samenleving?
Als samenleving zullen we bewust moeten zijn,
dat deze gevoelens heersen en heel vanzelfsprekend zijn.
We zullen er voor moeten waken dat
dergelijke gevoelens en gedachten verdrongen worden.
Voor een samenleving betekent het dat
het verdriet en de somberheid uitgesproken mag worden.
Niet gelijk afkappen.
Laat mensen en heel de samenleving
deze fase door mogen gaan.
Het is de weg die in een rouwproces afgelegd moet worden. Het is de weg naar de aanvaarding.