Oke, dan een blogje van mij gewijd aan de tovenaar van Wognum, the WognumWiz oftewel Dirk Scheringa.
Het leek wel een jongensboek: begonnen op een zolderkamertje met wat belastingformuliergefröbel en uitgegroeid tot een miljoenenbedrijf. Een voetbalclub, een schaatsploeg, drie woningen, een museum. the American dream in The Netherlands
Maar een jongensdroom die verwordt tot een shakespeariaanse tragedie.
De toch immer gewoon gebleven jongen selfmademan Dirk Scheringa, die zich liet voorstaan op, koketteerde met het dragen van ‘geitewollen-‘sokken, vond vorig jaar dat hij de regering nog een paar interessante bussinessideetjes zou kunnen geven die het land beter door het zware weer zouden kunnen loodsen.
Dirk Scheringa, de man met de trouwe hondenogen, de zachte stem, hij die zijn schapen nog zelf verzorgde, die veel van zijn medewerkers persoonlijk kende, bleek toch de wolf in schaapskleren te zijn.
Of toch niet??
Zijn nu oud-medewerkers, de fans van AZ pleegden hun Dirk steevast de slachtofferrol toe te bedelen. Hun Dirk en zij hadden het toch altijd maar het beste voor met hun klanten, met hun ploeg (ze waren maar mooi landskampioen geworden)…
Ik ben benieuwd wat er nu nog uit de hoge hoed van de WognumWiz wordt getoverd.
Las laatst nog een berichtje over oud-neuroloog Ernst Jansen Steur uit Twente, die in opspraak raakte door verkeerde diagnoses bij patiënten. Hij zegt van zichzelf dat hij een ‘helpersyndroom’ heeft. Hij wil mensen helpen, er voor ze zijn, dag en nacht – ‘omnipresent’ zijn. Volgens mij lijkt het wel of Scheringa aan zo’n syndroom lijdt. Hij wilde iedereen helpen, ook mensen die het helemaal niet konden bekostigen. En nu mocht hij de fouten in zijn levenswerk niet herstellen. De hele wereld was tegen hem… Hij was kapotgemaakt! Hij heeft bijna niets meer. (maar natuurlijk wel het uitgekeerde dividend van aandelen van het DSB-consortium uit voorgaande jaren.) Hij moet zelfs een van zijn drie woningen verkopen om te kunnen blijven leven! Maar rug recht bij tegenwind. En als een ware sektarische mantra herhaalden zijn oud-medewerkers hetzelfde: Dirk is een gewone man, een man van het volk! Dirk is een goede man, die dit niet verdiende!!
Uhm, volgens mij had hij er al genoeg aan verdiend.
Verongelijkt kondigde Dirk Scheringa aan dat hij een boek zou gaan schrijven, een film zou gaan produceren… Ben benieuwd: over zijn leven of over zijn handelswijze? En hij zou misschien wel de politiek ingaan…
Wanneer zou de opera of de musical uitkomen: the Wiz of Wognum?
Mijn moeder heeft volgens mij altijd een gezegde paraat voor dit soort mensen:
Als niet komt tot iet, kent iet zichzelve niet.
– en men had het over de beerput die nu moet worden opengetrokken en dat er een bijltjesdag zou volgen waarop de verantwoordelijken stevig aan de tand zouden worden gevoeld en – zo werd er omineus aan toegevoegd – eventueel het veld zouden moeten ruimen!!
En het geld wat ze dan overhouden zetten ze weg op een spaarrekening of beleggen ze. 
tot ieders verrassing lijkt de weg die naar de kerk leidt verdacht veel op de brede die wij Nederlanders zo goed kennen van een heel andere plaat over de brede en de smalle weg en waar de brede weg de weg nou net niet de christelijke levensstijl uitbeeld. Ik vind dit een interessant gegeven. De laatste tijd komen er steeds meer zaken in het nieuws, al of niet geholpen door de spreekwoordelijke komkommertijd, dat christenen en/of christelijke organisaties het zelf niet zo nauw nemen met hun eigen christelijke ethische normen of dat ze het moeilijk vinden het christelijk geluid echt te laten klinken. ‘De brede weg’ lijkt ook voor christenen erg aanlokkelijk. Het begint er werkelijk op dat de brede weg naar de kerk leidt. Laatst las ik dat niet-christenen zich vooral ergeren aan het feit dat christenen zich niet houden aan hun eigen normen en waarden. Ik denk dat we ons dat moeten aantrekken. Het lijkt er op dat christenen zich schamen voor de boodschap die ze uit moeten dragen, dat ze graag willen opgaan in hun omgeving en daardoor ook hun normen en waarden aanpassen aan anderen. Eigenlijk willen we dat de brede weg naar de ‘kerk’ leidt. Niet te veel opvallen, niet te veel anders dan anders zijn. Terwijl de boodschap die het christendom kan en moet uitdragen er een is van een totaal ander beeld met betrekking tot de hele wereld en de samenleving.
Dus: natuurrecht (dit begrip staat hier voor de regels en beginselen die voor alle mensen gelden, omdat ze voortvloeien uit het verstand, zoals dat bepalend is voor de menselijke natuur) is zeer zeker belangrijk voor burgerlijke rechtvaardigheid en de publieke orde, maar uiteindelijk zullen al onze sociale instituties moeten vallen onder de kritiek van Gods Woord. Calvijns ethos sprak uit zijn uiteenzetting over het leven van een christen. Dit is het hart van de ethiek van Calvijn. Zijn verstaan van het leven van een christen berust op de kennis dat wij niet aan onszelf toebehoren, maar aan God door Jezus Christus.Wij zijn niet van onszelf, hierop gebaseerd ontwikkelde Calvijn zijn ‘ethiek’ als volgt. Aangezien wij bij God behoren, worden we opgeroepen te zoeken naar rechtvaardigheid en gerechtigheid in onze relaties met anderen en met God. Dat is het hart van het leven van een christen. God toebehoren in Jezus Christus betekent ook dat we elkaar toebehoren. Je zou dit kunnen omschrijven als een wereldtransformerend christendom waarin rechtvaardigheid en vrede elkaar omarmen of sociaal humanisme. De World Alliance of Reformed Churches (dat is een christelijke organisatie met meer dan 200 kerken) zou de economische en sociale getuigenis van Calvijn met betrekking tot het huidige leven van een christen omschrijven als een kritische uitdaging voor onze huidige economische politiek en praktijk.
en zelfverrijking. Zijn waarschuwing tegen ‘overtollige overvloed’ (of zoals adagium van Mahatma Gandhi luidde: ‘Er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders begeerte.’) en oproep tot ‘onthouding, soberheid, matigheid en ingetogenheid’ klinken ouderwets en wereldvreemd in de oren en zijn dan ook volstrekt niet wervend, maar bevatten een diepere waarheid: overmaat belet het genieten, omdat men de waarde van de dingen niet meer kent. Goede relaties, een democratische samenleving, bestaanszekerheid, veiligheid en een zinvol bestaan blijken dan veel belangrijker dan egoïsme en ongelimiteerde zelfverrijking.
Maar ook de wereldleiders van de zogenaamde ‘grote’ economieën hebben het zwaar om de boodschap aan hun onderdanen te verkopen. Zeker in een crisistijd als tegenwoordig willen wereldleiders hun landgenoten niet met zo’n depressief makend nieuws vermoeien. En een goede vuist maken tegen de ‘opkomende’ economieën kunnen ze niet maken. Immers, de economie van Amerika draait voor een goed deel op geleend kapitaal uit China. Ja, het China dat wordt gevraagd om het ‘iets rustiger aan te doen’!! Mijn vraag is nu: wat moet er in vredesnaam gebeuren opdat mensen eindelijk inzien dat er iets moet veranderen en dan niet in 2050, maar wel nu!! Moeten er eerst echte rampen gebeuren – in plaats van al die rampenfilms die even aandacht generen die daarna weer snel wegebt – voordat men echt over wil gaan tot het nemen van ingrijpende en pijnlijke maatregelen. Nee, in plaats daarvan moet het wereldwijde systeem bijna koste wat het kost overeind gehouden worden met miljarden aan kapitaalinjecties. 
Verschillende mensen hebben zich door de jaren op een exorbitante wijze verrijkt, waardoor er een manier van zakendoen is ontstaan en gecultiveerd dat uiteindelijk heeft geleid tot het aan de rand van de afgrond brengen van het financieel systeem zoals wij dat wereldwijd kennen.Vervolgens kan de wereld zoals wij haar kennen het doen met vrome wensen en onverkoopbare voornemens van wereldleiders en wordtt men met een ‘gaat u maar rustig slapen’ bijna letterlijk in slaap gesust.
Brandend Zand 