The Great Depression (1929-1939)

 

De Agitators kregen
aan het begin van de twintigste eeuw de overhand
en protesteerden tegen de moderniteit als een rauwe deal
en democratie als vermomde tirannie.
De Veroveraars hadden de overheidsbevoegdheid
over het leven van Amerikanen
over het algemeen uitgebreid
en een gouden idee van vooruitgang gepromoot.
Nu sloeg de slinger weer om
naar oproepen tot vernietiging.
De Agitators vonden een markt om de staat aan te vallen
en de zogenaamde vooruitgang
als een leugen te bestempelen.
Ze definieerden zichzelf als buitenstaanders,
of ze dat nu waren of niet,
en ontdekten dat het verkrijgen van materiële macht
niet betekent dat men moet stoppen
met het vertellen van een verhaal
over ballingschap en ellende.
Dit bleek een belangrijke les
in een tijdperk van wereldoorlog en economische rampspoed:
wereldwijde crises hebben de neiging
een verstoten dissident te transformeren
tot een geloofwaardige bedreiging
voor de gevestigde orde.
En ondertussen werden christenen steeds wilder in hun uitingen
van nieuwtestamentische charismatici
– omdat het, paradoxaal genoeg, makkelijker was om te gaan
met wat Max Weber de “ijzeren kooi” van de moderniteit noemde,
door steeds meer buitenissige tekenen
van goddelijke macht te omarmen.

…