Met de succesvolle tentoonstelling van de Dode Zeerollen heeft het Drents Museum te Assen alweer een tentoonstelling waarbij de dood een belangrijke rol speelt. Dit keer zijn het geen oude geschriften, maar een tentoonstelling van gemummificeerde lichaam. 
Een tijdje geleden werd in hetzelfde museum een deel van het bekende Chinese terracotta leger – een grafgift meegegeven aan de eerste Chinese keizer – tentoongesteld, wat eveneens veel bekijks trok. Sinds die tijd moeten de mensen van het Drents Museum wel hebben bedacht dat ze op een louter bezoekerskanon hebben gevonden, namelijk ‘de dood’. Wat mij toch elke keer weer verbaasd en dat veel mensen die niks moeten hebben van een leven na de dood gefascineerd zijn door het geloof van ‘hun’ voorouders. Wereldwijd gaven volken grafgiften mee, ja soms zelfs een heel leger, aan hun doden of mummificeerden hun doden omdat ze hen graag bij zich hielden ter verering. Het is zelfs in zwang geweest om mummiepoeder (de vermalen substantie) te gebruiken als medicijn tegen allerlei kwalen totdat men het ethisch niet meer verantwoord vond. Nogmaals, ik sta er versteld van dat mensen die zich met hart en ziel verknopen aan het hier en nu waar het leven ‘to the max’ moet worden geleefd en waar elke ziekte door jezelf moet worden overwonnen – ik zag laatst een item over een stel malloten die zeker wisten dat als je in je blote bast een berg opsjouwd dat je dan in je zieke lichaam ongekende genezingsprocessen in werking zet – , dat die mensen zich zo interesseren voor het geloof in het hiernamaals.
Of is dat stiekem het verlangen om dat allemaal op te willen geven, dat altijd maar moeten, en misschien jaloers zijn op mensen van nu of van toen die niet alleen maar gericht zijn en waren op het najagen van geluk in het aardse leven, maar ook in een leven na dit leven geloven?
Brandend Zand 