Iemand anders die zich kort na de eeuwwisseling tot het christendom
werkte op de Zuidas vertelde mij over zijn leven:
Het enige doel van zijn kantoorethos
was om in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk geld te verdienen;
Mede-werknemers verdwenen op vrijdagmiddag
in toilethokjes om drugs te snuiven.
Als nieuwe bekeerling verliet híj daarentegen het kantoor
om tijdens de lunchpauze de mis bij te wonen.
Dat voelde enorm tegencultureel.
‘Ik las’ zei hij
‘bij Dietrich Bonhoeffer dat wanneer Christus een man roept,
gebiedt Hij hem te komen en te sterven.’
Een jaar later zegde hij zijn baan op om theologie te studeren.
De apostelen van Jezus legden destijds hun netten niet neer
om vissers van mensen te worden.
De mystici putten zichzelf uit door te vasten;
dat deden ze niet om onze vrijheid van meningsuiting te verdedigen.
De martelaren stierven niet
voor de goede onderwijsresultaten van stabiele gezinnen.
Centraal in alles wat beweert christelijk te zijn,
moet altijd de verstorende realiteit staan
van levens die worden geleefd
en samenlevingen die worden geleid
op manieren die niet onze keuze zijn.
Al deze gedachten kunnen in een notendop worden samengevat,
maar verder ook eindeloos worden uitgewerkt.
De korte versie zou een bekentenis moeten bevatten dat ons leven een doel heeft.
Nadenken over de verdwijning van het christendom is van belang
omdat de kerk het stevigste vat is voor het behoud van waarden
zonder welke de beschaving zal vergaan.
Én omdat de christelijke leer verder gaat
in het volhouden dat onze menselijke zoektocht
naar liefde en vreugde één is met de orde
en het doel van de wereld als Gods schepping.
Brandend Zand 