Het afluisterdebacle bij de Britse krant News of the World heeft erg veel tongen losgemaakt. De krant heeft in de jacht op scoops telefoons afgeluisterd van diverse mensen, van hoog tot laag. Nu aan het licht is gekomen dat ze ook de voicemail afluisterden van een meisje dat later dood aangetroffen werd, is het land te klein. Immers, de ouders van het meisje hebben lange tijd in de waan geleefd dat hun dochter nog leefde omdat haar voicemail werd gebruikt. En dat bleek dus de krant te zijn. feit was dat het meisje inmiddels al was vermoord.
Nu is door de eigenaar van de krant een nogal rigoureuze maatregel getroffen om medewerkers van de krant op het goede pad te leiden: hij heft de krant op! Hiermee komt er een einde van een heel populaire kr
ant die meer dan honderd jaar heeft bestaan.
Ja, precies: een van de meest populaire en best gelezen kranten van het Verenigd Koninkrijk. En waarom was het zo’n blad? Precies, omdat iedereen smulde van de scoops en het nieuws heet van de naald dat in News of the World was te lezen.
En iedereen vindt het nu verschrikkelijk: dat een krant dat allemaal deed om aan dat heerlijke, zo goed gelezen nieuws te komen. Eigenaar Murdoch heeft nu de stekker uit de krant getrokken en waarschijnlijk zal een andere krant van zijn concern, The Sun, de opengevallen plaats innemen. Want de lezer moet toch bediend blijven!! Een strategische beslissing van Murdoch om niet zijn hele imperium door dit schandaal te laten besmetten. Maar hij verbindt geen ethische consequenties aan zijn handelen.
En ook het lezend publiek doet dat hoogstwaarschijnlijk niet en geniet nog lang na van het gevecht en de heisa die dit schandaal teweeg heeft gebracht en nog zal brengen.
Maar eerst worden er nog wat krokodillentranen geplengd op het altaar van de nieuwsgierigheid.
Sommige daarvan willen voortrazen over de grote mediasnelweg, meegaan met the flow zonder het eigen geluid te laten verstommen. Anderen willen juist alleen dat eigen authentieke, misschien nostalgische geluid blijven horen en zo snel mogelijk van die snelweg afkomen om in eigen tempo (onder luid gejubel) rustig een B-weg te berijden: bekende omgeving, geen plotselinge zaken die je kunnen opschrikken. En daar zit hij dan, de man langs de snelweg; E(HB)O-tasje bij de hand voor het letsel dat wordt geleden, om wonden te verbinden, pijn te verzachten. WC-rol in de buurt om strepen en kaders die door anderen worden getrokken eventueel uit te vegen, openingen er in te maken. En terwijl hij daar zit is hij ingedut… het maakt hem zo moe dat dilemma: hoe moeten we weer invoegen op deze mediasnelweg, moeten we weer invoegen en hoe houden we in die kruiwagen vol kikkers al die beesten binnenboord.
Brandend Zand 