Ze hebben het wel eens over

‘als Pasen en Pinksteren op één dag vallen’.

Ofwel: nooit, dat kan niet.

Maar toen ik met de Paasdagen hier in de buurt rondreed,

kreeg ik een moment de indruk dat Pasen en Kerst op één dag vielen.

Ik zag namelijk iets, met Pasen dus,

dat mijn gedachten direct naar de Kerst voerde.

Het zal wel een beroepsafwijking zijn…

Wat zag ik dan? Wel, onderweg zag ik verschillende bomen

die bij de grond waren afgezaagd.

Meer boomstronken dan bomen dus eigenlijk.

Maar nu zo mooi: uit die boomstronken groeiden allemaal nieuwe uitlopers,

er kwamen takken omhoog.

Het leven is er niet zomaar onder te krijgen!

Direct moest ik denken aan woorden van de profeet Jesaja

‘er zal een twijg voortkomen uit de afgehakte stronk van Jesse’

woorden die gewoonlijk klinken in de tijd net voor Kerst.

Een belofte in de vorm van een beeld:

als alle hoop vervlogen lijkt, zal er tóch een nieuw begin zijn.

Dat nieuwe begin is dan het kindje Jezus dat geboren wordt met Kerst.

Echter, past dit beeld ook niet prachtig bij Pasen?

De weg van de mensheid lijkt dood te lopen:

mensen gaan voor zichzelf, gebruiken geweld, onderdrukken onschuldigen…

In de kruisiging van Jezus werd het allemaal onthullend zichtbaar,

en anders wel in het wereldnieuws.

Is er dan nog een toekomst?

Of is de mensheid een afgehakte boomstronk waar het niets meer mee wordt?

Maar dan is daar het antwoord van Pasen.

Na Jezus’ kruisiging kwam zijn opstanding.

De boomstronk loopt uit!

Pasen zegt ons: er is een leven dat sterker is dan de dood!

Liefde overwint uiteindelijk de haat.

Er is hoop, want Jezus leeft! Hij als eerste ‘uitloper’,

toont dat er toekomst is bij God vandaan.

Wat zijn die boomstronken dan mooi!

Tekens zijn ze, om nooit op te geven,

maar verwachting te blijven hebben.

Jezus leeft, en deelt leven uit.

Geloof dat maar!

Pasen

Pasen is dat de levende Jezus
naar je toekomt en je bij je naam noemt.
Maria. Mirjam.
Vul je eigen naam maar in.
Ik weet van je verleden.
Ik ken je pijn en verdriet.
Ik ken je wonden en je zonden.
En hoezeer je daardoor terneer gedrukt wordt.
Zie op naar Mij.
Ik ben de Levende.
Ik heb de dood overwonnen.
Mijn liefde is sterker dan je verleden.
Mijn troost is dieper dan je verdriet.

Pasen is, dat God een nieuwe dag in je leven laat aanbreken.
Hij bevrijdt je van een verleden dat je gevangen houdt.
De liefde die je nooit echt hebt geproefd.
Woorden die tot je zijn gesproken.
Het verleden dat je achtervolgt.
Zonden die je steeds maar vergezellen.
Dingen die stuk zijn gegaan.
Het evangelie van Pasen is, dat Jezus daar raad mee weet.
Dat verleden van ons, heeft Hij vastgenageld aan het kruis.
En het is met Hem ten onder gegaan in de dood.
En nu met Zijn opstanding is de macht en de vloek ervan gebroken.
Het is Pasen geworden, een nieuwe dag is aangebroken;
een nieuw begin.

De bekende Amerikaanse theoloog Eugene Peterson schreef eens het volgende:
‘Opstanding heeft niets te maken met wat er gebeurt nadat we begraven zijn.
Natuurlijk, daar gaat het ook over,
maar in de eerste plaats heeft het te maken met de manier waarop we leven in het hier en nu.
We oefenen voor onze dood door onze wil
om te leven op onze eigen voorwaarden op te geven.
Alleen door zo los te laten en onszelf te verloochenen,
kunnen we leven vanuit de opstanding.’

Het opstandingsleven wordt beoefend in de praktijk.
Je hoeft er niet voor naar conferenties of speciale bijeenkomsten.
Het opstandingsleven wordt in praktijk gebracht
in het leven van alledag, thuis en op de werkplek.
Een paar kernpunten:
– rust en ontspanning.
We cultiveren het opstandingsleven niet door iets aan ons leven toe te voegen,
maar juist door het jachtige leven dat draait om het ego af te zweren,
de culturele en religieuze warboel op te ruimen,
en wat we meestal samenvatten als ‘de wereld’ de rug toe te keren.
Onze levens zijn te druk en onze agenda’s te vol, en onze kerken,
die hierin onze bondgenoot zouden moeten zijn,
veel en veel te druk bezig.
– Jezus volgen. In de doop worden onze levens door opstanding gekenmerkt.
We kennen en worden gekend door de levende Jezus Christus te kennen
en door Hem gekend te worden.
Dit is het begin.
Een begin dat elke dag van ons leven opnieuw beleefd wordt.
Denk terug aan je doop,
want in dit leven kunnen we niet op onszelf vertrouwen.
Het is maar een begin, maar weet dit:
‘Bij God zijn we altijd beginners’ (Karl Barth).

Het verhaal van Jezus’ lijden en uiteindelijke dood aan het kruis, is geen punt. Het is een komma. Want het verhaal gaat door.
Met dat zelfde beeld zou je het verhaal van Pasen kunnen samenvatten.
Het woord zelf, betekent zoveel als, doortocht, voorbij gaan.
Geen punt, maar een komma. Het leven gaat door. Zijn leven gaat door.
Het contact is niet verbroken,
ook al is het lijntje dat wij daarmee onderhouden misschien wel dun geworden,
of ben je het soms even kwijtgeraakt, dat kan.
Maar Pasen vieren, is toch steeds ook weer van ons uit bezien, de draad oppakken.
Weer gaan staan in het licht van dat verhaal, het verhaal van Jezus,
waarin jij zelf ook betrokken bent, hoe dan ook.

Pasen daagt ons uit, ten slotte, om na te gaan,
waar in ons eigen leven, punten in komma’s kunnen worden veranderd.
De liefde die van elke punt, een komma kan maken.
Het verhaal gaat door.
Het leven van Jezus is niet voorbij.
Hij leeft verder, in ons verhaal, in daden van bevrijding,
in elke nieuwe generatie, die opstaat en zich tot Hem bekent.
Hij zelf trekt ons in het licht en neemt ons mee op die weg.
De kracht van Pasen is toch ook, om onwrikbare situaties open te breken,
om ons uit onze stellingen te halen, waarin we onszelf hebben teruggetrokken,
in eigen gelijk of in verongelijktheid. Het kan altijd anders.
Maar dan moet je wel zelf ook op staan, in beweging komen,
meegaan in de beweging van bevrijding en van leven, die Jezus zelf heeft ingezet.

Wat moet bij jou in beweging komen, of blijven?
Brengt je werk, je geld, je twijfel, je gewone leven, het Paasevangelie in jou tot stilstand,
of is het andersom: brengt dit evangelie jouw geld, jouw werk,
jouw twijfel, jouw gewone leven, in beweging?

Pasen is juist: leven midden in de dood.
‘Maar Christus is werkelijk uit de dood opgewekt, als de eerste van de gestorvenen’.

Petrus schrijft:
‘God heeft ‘ons opnieuw geboren doen worden door de opstanding van Jezus Christus uit de dood, waardoor wij leven in hoop’.
Nee, de opstanding van Jezus tovert deze wereld niet om in een paradijs.
Maar die geeft wel hoop.
Niet alleen op een betere toekomst, maar zeker ook op een beter heden.
Omdat de opstanding ons in beweging zet.
Omdat de opstanding ons duidelijk maakt: God is een God van leven.
Omdat we ertoe aangezet worden om ons leven, om het leven, met anderen te delen.

Wat doet het evangelie van Jezus’ opstanding met mij?

O vlam van Pasen, steek ons aan,
de Heer is waarlijk opgestaan!

Biebel in de Twentse sproake

De Heer is waarlijk opgestaan! Dat vieren we met Pasen.
Sinds Jezus’ opstanding leven we in een andere wereld, een nieuwe werkelijkheid:
ook wij kunnen wakker worden in Gods koninkrijk en opstaan
en achter hem aangaan die zegt:‘Ik ben het licht voor de wereld’ (Johannes 8:12)
‘Ontwaak uitje slaap, sta op uit de dood, en Christus zal over je stralen.’
Het citaat dat Paulus hier gebruikt, komt zo nergens in het Oude Testament voor.
Er wordt wel gedacht dat de woorden uit een oud-christelijk Paaslied komen,
dat werd gezongen bij de doop.
Een Paaslied en een Dooplied tegelijk dus!
Paulus woorden laten de oproep van de Vader klinken
die ons wakker wil laten worden in zijn nieuwe wereld!
In de Bijbel is wakker worden ook een beeld van de zonde achter je laten
en een nieuw begin maken.
Dat je het donker achter je laat en kiest voor het licht.
‘Ga de weg van de kinderen van het licht’ (Efeziërs 5:8).
De opstanding van Jezus is een totaal nieuw en hoopvol begin:
er begint nu echt iets nieuws!
Omdat Jezus is opgestaan, kunnen ook wij opstaan in een nieuw leven.
Wakker worden is dat je ogen open gaan.
En de volgende stap is dat je opstaat: je komt uit je bed, je komt in beweging,
je laat je meenemen in de beweging die begon met de opstanding van Jezus
en die het koninkrijk van God heet: dat hemel en aarde elkaar overlappen!
Daar ontstaat door de heilige Geest het goede leven.
Je gaat op weg, telkens opnieuw.
‘Gebruik uw dagen goed, want we leven in een slechte tijd’ (Efeziërs 5:16).
Opstaan is ook opstaan tegen onrecht, opstandig zijn:
je inzetten voor een betere wereld. Jezus is al opgestaan, nu wij nog!
Pasen vieren is: het licht zien!
Het licht dat straalde op de opstandingsmorgen
omdat de hemel open ging, omdat de hemel op aarde kwam
dat licht gaat ook nu nog elke dag op. Christus is dat licht.
Elke morgen als we wakker worden en opstaan zien we het licht van een nieuwe dag,
van Gods nieuwe wereld. Het is de Geest die ons hart en onze ogen daarvoor opent:
‘Laat de Geest u vervullen’ (Efeziërs 5:18).
Zo gaat Christus over ons stralen:
als we wandelen in zijn licht,
gaan wij ook stralen en maken we iets zichtbaar van de goedheid en genade,
de vrede en de vriendelijkheid van Jezus.
‘Sta op en schitter, je licht is gekomen, over jou schijnt de luister van de HEER!’ (Jesaja 60:1)

de sabbat brak aan
Lucas 23,54b

Stille Zaterdag.
Ik weet ik nooit zo goed wat ik van deze dag moet vinden.
Wat horen we op Stille Zaterdag wel te doen?
Wat is niet gepast op Stille Zaterdag?
Hoort het leven op de normale manier verder te gaan?
Moeten we treuren, in rouw verkeren,
omdat we eraan denken hoe onze Heer in het graf lag en dood was?
Het leven is van Jezus geweken. Hij heeft de geest gegeven.
Wat er overblijft, is een levenloos lichaam.
De zaak is voorbij. Over en uit.
Wat er overblijft is de herinnering aan Jezus:
wat Hij tijdens Zijn leven deed, Zijn tragische en wrede dood.
Het enige dat zijn volgelingen kunnen doen,
is ervoor zorgen dat Hij een waardige begrafenis krijgt.
Zodat het lichaam van Jezus niet verdwijnt in een anoniem massagraf.
Als dit de betekenis is van de graflegging van Jezus
zouden we inderdaad op deze dag
moeten treuren en terugdenken aan de dagen, dat Zijn lichaam in het graf lag.
Dan zou Stille Zaterdag een dag van verontwaardiging moeten zijn
vanwege het onrecht dat Hem is aangedaan door Hem te kruisigen.
Lukas geeft echter één signaal, waardoor we niet deze kant op moeten denken.
Eén signaal in zijn tekst,
waardoor Stille Zaterdag een heel andere betekenis krijgt:
Stille Zaterdag is namelijk een sabbat.
Lukas vertelt dat ook: de dag van de sabbat brak aan.
De sabbat werd ingesteld om Zijn volk te dat te laten weten.
Een dag in de week moest het werk rusten, om te beseffen dat het de Heere is die werkt.
Dat Zijn trouw van dag tot dag doorgaat.
Dat er geen moment komt, waarop Hij deze wereld loslaat.
Op de sabbat wordt er niet gewerkt om te weten dat God werkt.
Als Jezus in het graf gelegd wordt, breekt de sabbat aan.
Het werk van God is voltooid.
Nu is het geen, maar verlossing.
Nu wordt niet alleen de duisternis van het kwaad en van het lijden beteugeld,
maar ook de nacht en de duisternis van de zonde.
Stille Zaterdag, de dag waarop het lichaam van Jezus in het graf lag, wil zeggen:
elke dag en elke week die nu volgt,
volgt na wat Jezus heeft volbracht aan het kruis op Golgotha.
Heel de wereldgeschiedenis die volgde,
ons leven dat daarop volgde kan moet gezien worden
in het licht dat straalt van het kruis op Golgotha,
het licht van Gods genade.

 

‘Sta op en schitter! Sta op en schitter!’
Als Nederlander zal je eerste reactie kunnen zijn:
‘Nou zeg: sta op en schitter! Mag het ook een onsje minder zijn?’
Dat zullen de mensen die deze woorden voor het eerst hoorden ook hebben gedacht.
Zij waren net terug uit ballingschap. Jeruzalem lag nog in puin.
De muren waren nog niet opgebouwd. En er stond ook nog geen nieuwe tempel.
En de mensen leken ook niet erg veranderd.
Hun harten waren nog net zo koud en hard als vroeger. Het valt allemaal behoorlijk tegen.
Zo schitterend is het allemaal niet. En toch klinkt juist dan en juist daar dit woord van God.
‘Sta op en schitter, jouw licht is gekomen. Over jou schijnt de luister van de Heer.’
Duisternis bedekt de aarde en donkerte de naties.
Maar over jou schijnt de Heer…. Nee, de duisternis wordt niet ontkend.
Het leven valt zeker niet altijd mee.
Het is inderdaad vaak een rommel, een bende, een puinhoop.
En van Gods nieuwe wereld zie je soms zo weinig.
En ook in je eigen hart, in je eigen leven kan het soms best donker zijn, en somber.
En kan er over je leven iets van een sluier liggen.
Van huis uit is het bij ons van binnen koud, kil, donker en valt er bijzonder weinig uit te stralen.
Soms kom je mensen tegen die het licht-van-buiten niet nodig hebben.
Ze zijn bewoond door een andere Aanwezigheid: Licht-van-binnenuit.
Door hun aanwezigheid laten ze anderen stralen en dat doet goed.
Je voelt dat je wordt gekend, bemoedigd, gezonden ook.
Het lichtpunt van Gods aanwezigheid
dat in Christus Jezus helderder is gaan stralen dan ooit tevoren.
Vandaar de oproep om op te staan en in dat licht te staan.
Om dat licht op te vangen en te weerkaatsen. Sta op en schitter. Dat is de actieve vorm.
Je kunt het ook passief vertalen: Sta op en wordt verlicht.
In een donkere tijd en een duistere wereld zoekt God mensen die op staan
en in dat licht van Christus gaan staan om dat licht op te vangen.
In dat licht te leven en dat licht ook uit te stralen.
Licht dat ons aanstoot in de morgen, de morgen van Pasen …

‘Wat betekent dan wat er geschreven staat:
“De steen die de bouwers afkeurden is de hoeksteen geworden?”
Iedereen die over die steen struikelt zal gebroken worden,
en iedereen op wie die steen valt zal worden verpletterd.’
Lucas 20: 17

Als je een huis gaat bouwen kies je met zorg de stenen uit die twee muren
– die haaks op elkaar staan – met elkaar verbinden.
Hoekstenen noemen we die.
Het verrassende is nu dat God een door de bouwers afgekeurde steen gebruikt
als hoeksteen van het gebouw van zijn liefde. Die steen is Jezus.
De bouwers zijn de geestelijke leiders van het volk van Israël.
Zij hebben Jezus afgekeurd. Zij hebben Jezus verworpen.
In de tijd van Jezus was er een spreekwoord:
‘Valt de steen op de lemen pot, wee de pot;
valt de lemen pot op de steen, wee de pot.’
De tegenstanders van Jezus, zij die Hem zullen verwerpen,
zullen als een lemen pot die op een steen valt gebroken worden.
En als steen op de lemen pot valt zal deze verpletterd worden.

De geestelijke leiders van het volk van Israël weten precies wat Jezus bedoelt.
Zij zijn het die de Zoon en de Steen verwerpen.
Het liefst willen ze Jezus gevangen laten nemen
en Hem laten veroordelen voor Godslastering.
Maar wat zijn ze bang voor de reactie van het ‘gewone’ volk.
Jezus is hier dé Struikelsteen van God.
Iedereen die Hem verwerpt zal als een lemen pot gebroken worden.
Het alternatief: Je laten verpletteren door zijn liefde.
Een liefde die gaat tot het uiterste.
Tot in de dood aan het kruis!

‘Ík ben het Licht voor de wereld. Wie Mij volgt loopt nooit meer in de duisternis,
maar heeft het Licht dat Leven geeft.’
Of met andere woorden: ‘Zoals God in de woestijn het Licht was voor het volk van Israël,
zo ben Ik nu het Licht dat Leven geeft aan iedereen.’
Dat was vele generaties terug. De mensen in de tijd van Jezus denken:
‘Onze tempel, dat is de plaats waar God nú woont.
Hier moeten de mensen naar toe komen om God – het Licht – te ontmoeten.
Onze tempel … dat is het Licht voor de wereld!’
Begrijp je hoe woedend de geestelijke leiders van Israël op die rabbi uit Nazareth zijn?
Juist op déze plek, de plek waar de kandelaars en de vuren zijn aangestoken, zegt Jezus:
‘Ík ben het Licht voor de wereld. Wie Mij volgt loopt nooit meer in de duisternis,
maar heeft het Licht dat Leven geeft.’
‘Wie denkt Hij wel Wie Hij is?’
De Farizeeën en de andere geestelijke leiders kunnen die rabbi uit Nazareth niet uitstaan.
Al hun heilige huisjes gooit Hij omver. Hun haat wordt met de dag groter.
Uiteindelijk zullen ze Hem monddood maken. Ze zullen zijn Licht voorgoed doven!
‘Weg met Hem!’
Het is best wel opvallend hoe vaak Johannes het in zijn evangelie over ‘de wereld’ heeft.
Voor Johannes was de aanduiding ‘de wereld’ gelijk is aan het ‘rijk van de duisternis’.
Het is de wereld waarin mensen leven zonder God. De wereld waarin het donker en duister is.
Waar de zonde het voor het zeggen heeft.
In díe wereld, die God-vijandige en donkere wereld, is Jezus gekomen.
Hij is de strijd aangegaan met de heerser van deze wereld
en Hij heeft uiteindelijk het rijk van de duisternis verslagen.
Dat wordt ook duidelijk als op Goede Vrijdag
na een drie uur durende angstaanjagende duisternis God zijn Licht weer op aarde laat schijnen.
Wie een volgeling van Jezus wil zijn kan deze wereld niet ontlopen.
Wie echter in Jezus gelooft, wie in Jezus God de Vader heeft leren kennen,
wandelt niet langer meer in het donker, in de woestijn van het leven.
Jezus, het Licht wijst je de weg naar het land van Gods beloften.
Het land waar het Licht … Leven is!

Om je te keren naar Pasen
moet je je omkeren …
Zoveel oud vuil, zoveel oud zeer
moet eerst aangekeken worden
wil je ook werkelijk vrij
de weg naar Pasen gaan.
Denk niet: dat doe ik wel even …
Omkeren is een levenshouding
want zodra je je gekeerd hebt,
zul je iedere keer weer tegenkomen
hoe vastgeroest gewoonten kunnen zijn.

Keer om en om en om …
Houd het hoofd koel en het hart warm
omdat je dan goed kunt onderscheiden

waar het in het leven-met-God om draait.

Hij wil zijn nabijheid aan ons kwijt

en staat steeds gekeerd naar ons, op de uitkijk.