Als regel is het niet gepast een vraag met een wedervraag te beantwoorden.
Toch kan de situatie ernaar zijn.
Je hebt weinig of geen andere keus, vanwege grote verlegenheid.
Zo verging het Petrus, blijkens Johannes 6,67-71.
Jezus kwam hem en anderen tegemoet.
Ook dat is een vorm van Advent.
Onlangs hoorde ik iemand uit evangelische kring zeggen:
‘Wij hebben het beste product in de aanbieding: eeuwig leven!’
Ik huiver bij zulke woorden. Meer nog: de kou trekt mij door ’t bloed.
Op zich begrijp ik zo’n uitspraak wel.
Dat doe ik sowieso bij allerhande ketterijen,
die voor de hand liggend lijken te zijn en een vrij logische indruk maken.
De gewraakte woorden werden geuit
in het kader van de communicatie van het Evangelie.
De spreker was geschoold op het veld van marketing en aanverwante psychologie.
Moderne tactieken, technieken ten aanzien van beeld,
muziek, geluid en stilte paste hij geestdriftig toe om het Evangelie te slijten.
Naar zijn zeggen: met groot succes, want ons product verkoopt zichzelf.
Ik wijt dat aan gebrek aan eerbied en dat vervult mij altijd met argwaan.
Jezus geeft aanschouwelijk onderwijs.
Hij breekt het brood, deelt het met anderen.
Dat brood tekent Hem zelf.
Hij geeft zijn leven prijs, anderen, allen ten goede.
Daartoe is Hij gekomen.
Zijn Advent heeft alles te maken met onze armoede en ellende:
schuld, schande, scheuren, schijnheiligheid.
Dit Verhaal van de Levende vlecht zich door ons levensverhaal.
Dat is moeilijk te verteren.
Daarom houden veel mensen het en dus ook Hem voor gezien.
Ze haken af en zoeken hun heil elders.
De situatie lijkt sterk op de onze.
Het is te kort door de bocht om kerkverlating te vereenzelvigen met ‘Jezus-verlating’.
Toch geldt: als die beide weinig of niets met elkaar te maken hebben,
zou het hartzeer niet zo groot zijn.
Dezer dagen stond weer in de krant te lezen:
komende tien jaar moeten elke week twee kerken sluiten.
In dit verband zou ook de vraag meer aandacht verdienen:
waar blijven al die mensen, die eerder in deze kerk hun thuis vonden?
Andere kringen spelen op deze situatie in.
Ze hebben veel, bijkans alles, in de aanbieding.
Ik mis veelal het element van de eerbied.
Wij kunnen mensen niet tot geloof brengen.
Dat wil zeggen: wij zijn niet in staat de beslissende vonk te laten overslaan.
Het diepste geheim, dat wij ons nooit kunnen toe-eigenen,
heeft de Here God zichzelf voorbehouden.
Op de vraag: ‘Willen jullie ook niet weggaan?’
weet Petrus niets anders, beters te zeggen dan:
‘Here, tot wie zullen wij heengaan?
U hebt woorden van eeuwig leven’.
Petrus heeft Hem met vallen en opstaan (h)erkend als ‘de heilige van God’.
Het zal in deze tijden van Advent en Kerst drukker zijn
in de kerk(en) dan gewoonlijk het geval is.
In het kader van de diensten vinden ook bijzondere activiteiten plaats.
Mij dunkt: alles is geoorloofd, mits de eerbied geen schade lijdt.
De kerk heeft niets in de aanbieding.
Zij put niet uit eigen voorraad.
Ze zou stenen voor brood geven.
Ze verwijst naar die Ene, die ‘God in ons midden’ mag heten.
Met de woorden van een lied van André Troost (Hemelhoog 632):
God in ons midden,
Heer, wij aanbidden
met al uw kinderen wereldwijd,
uw trouw aan mensen,
uw onbegrensde,
uw ongekende majesteit.
Brandend Zand 