Laatst kwam ik een artikel tegen in een christelijk blad.
Daar werd de toekomst in donkere kleuren geschetst. Terecht. Aardbevingen en tsunami’s, kernrampen, sprinkhanenplagen, ontbossing, klimaatverandering, milieuvervuiling, overbevissing,
plastic soep en opwarming van de aarde … het komt allemaal langs.
Het staat volgens de schrijver allemaal al in de Bijbel.
Die plastic soep ben ik er trouwens niet in tegengekomen,
sprinkhanen en aardbevingen wel. Daar val ik niet over.
Maar dan wordt het artikel zo afgesloten:
‘Het enige wat wij kunnen doen is beseffen
dat de Bijbel waar is en dat God tot Zijn doel komt met deze wereld.
Als we in Hem geloven, mogen we uitzien naar een nieuwe aarde.
In het Nieuwe Testament van de Bijbel kun je hier meer over lezen.’

Dat vind ik nou een te gemakkelijk evangelie.
Dit is wat Bonhoeffer ‘goedkope genade’ noemde,
waarvan niet duidelijk is dat ze ons wat kost.
Ja, aan aardbevingen kunnen we niets doen,
aan overbevissing en plastic soep wel.
Alle dreigende rampen worden opgesomd
en vervolgens wordt gezegd dat wie gelooft,
weet dat alles in Gods hand is
en dat we zo ‘ware rust en vrede’ kunnen vinden.
Er wordt niet opgeroepen tot bekering,
in elk geval wordt niet concreet gezegd wat bekering is.

De profeet Amos sprak ook over rampen en oordelen
die over het volk zouden komen. Hij zegt ook waarom.
Het oordeel van God wordt opgeroepen door steekpenningen, rechtsverkrachting, sjoemelen in de handel, dienen van andere goden, enzovoort.
Maar zijn toepassing is niet:
als je op de Heer vertrouwt dan komt alles goed.
Dit zegt hij: als je je niet bekeert dan zal de dag van de Heer
duisternis voor je zijn en geen licht! (Amos 5: 23-24)

Alleen als je je bekeert tot God kun je behouden worden.
En wat is dan bekeren? Dat je je omkeert.
Je leeft niet langer met je rug naar God toe,
maar met je gezicht naar God toe.
Je wil Hem zien, je wil graag dat Hij jou aankijkt
met ogen vol liefde en een hart vol warmte.
En je wil uit zijn mond de Woorden horen die een weg wijzen
die niet doodloopt maar die uitloopt op het leven.
Bekering is dat je je omkeert, dat je het roer in je leven omgooit, of liever: dat je God het roer in je leven laat omgooien
omdat Hij je aanraakt door zijn Geest.
De ommekeer die de bekering van je vraagt,
dat is een ommekeer die de Geest in je leven bewerkt.
Maar dat betekent niet dat je dus maar moet gaan zitten afwachten.
Want heel de Bijbel door,
zowel in het Oude als het Nieuwe Testament komt de oproep naar ons toe: Bekeer u! Dat is ook de kern van de boodschap die Jezus brengt in Israël. Bekeer u!
In het Marcus-evangelie zijn dat de eerste woorden
die we uit Jezus’ mond horen als Hij gaat prediken.
‘Bekeert u en gelooft het evangelie!’
Dat is een oproep waarop wij moeten antwoorden,
en als je dat doet dan zeg je achteraf:
ik deed het niet zelf, de Geest van God heeft dat in mij gedaan.
Dat is bekering:
dat je door de Geest je omkeert, het roer in je leven omgooit,
dat je ermee stopt om almaar met je rug naar God toe te leven:
je draait je om en gaat met je gezicht naar God toe leven.
Een radicale verandering,
een verandering die je raakt tot in de wortel van je bestaan:
je leeft niet langer voor jezelf maar voor God.
Van aangezicht tot aangezicht.

Haïti, een vreselijke tragedie voltrekt zich in een van de armste lanen van de wereld. Hulp wordt van overal ter wereld geboden: financieel zowel als in fysieke zin. Wat dat betreft lijkt het soms wel een wedstrijd. Ik hoorde gisteren: ‘Ja, Rusland heeft zelfs eerder dan Nederland search and rescue-teams gestuurd’. Allemaal hulp die broodnodig is voor het land dat helemaal in puin ligt.

Een andere minder onomstreden ‘hulp’ die geboden wordt is de versnelde instroom van adoptiekinderen. Op de tv-zenders worden beminnelijke  plaatjes getoond van de overgelukkige adoptieouders die met hun pas ‘overgezonden’ (woorden van de adoptievader) adoptiezoon om 11 uur ’s avonds (!) praten over de gelukkig toekomst die zij het kind wél kunnen geven. En passant wijst de adoptievader ook nog op de mogelijkheid tot het adopteren van special needs-kinderen: kinderen die een handicap hebben, operabel of niet operabel, u kunt zelf kiezen!! Mij bekruipt het gevoel wat de drijfveer achter dit soort adopties is: egoïsme?

Gelukkig dringt er in de media langzaamaan ook  wat tegengeluid door via de stem van René Hoksbergen, emeritus hoogleraar adoptie aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Hij tracht de huidige roze wolk waar mensen het o zo menslievend vinden om kinderen uit hun eigen omgeving te halen om hen in Europa aan een ‘betere’ toekomst te geven. Hoksbergen breekt een lans om kinderen zoveel mogelijk in hun eigen omgeving, of zo dichtbij hun eigen omgeving, op te vangen. 

Ik meen dat de Hoksbergen hier een goed punt heeft. Een punt dat zo vaak ondersneeuwt in tijden dat er zich rampen voordoen. Vaak lopen de belangen van kinderen en de potentiële adoptieouders stevig door elkaar. Natuurlijk, hier staan we voor een een ramp die zijn weerga niet kent. Maar is het goed om kinderen uit hun eigen omgeving te halen en hen ver weg een toekomst te geven?

En wat voor toekomst? Een toekomst van ‘een leven lang op zoek naar jezelf zijn’ om de titel van het boek van David Brodzinsky over adoptie aan te halen? Een boek dat eigenlijk alle potentiële adoptieouders eerst moeten lezen voor dat ze aan hun behoeftebevrediging doen.