Uncategorized


Elk jaar rond Kerst organiseert 3FM het “Glazen Huis’: een aantal dj’s sluit zich in een bepaalde stad voor een aantal dagen op in een glazen huis en ze ‘vasten’ dan. Terwijl ze dat doen kunnen mensen voor een goed doel geld geven onder meer door plaatjes aan te vragen. Zo langzamerhand begint het voor mij iets te krijgen van het massaal afkopen van een schuldgevoel dat mensen bevangt, zeker rond de Kerstdagen. We doen te weinig voor een ander en door geld te geven kunnen we door dit moderne ‘aflaatsysteem’ onszelf weer in het reine brengen met de wereld.

Inmiddels wordt rond Pasen alweer enkele jaren ‘The Passion’ opgevoerd. Jaarlijks in een andere stad, ditmaal in Groningen. The Passion kun je zien als een evenknie van de opvoering van ‘de Mattheus’ in Naarden. Daar komt toute Bekend Nederland bijeen om zich te laven aan de prachtige verklanking van de Mattheüspassie gecomponeerd door J.S. Bach. Gelovig, ongelovig, het maakt niet uit, wat kunnen we toch genieten van de muziek. Is ‘Naarden’  zo zou je kunnen zeggen, voor de upper-class, The PassionThe Passion is voor het overige deel van het volk georganiseerd. Ooit is het met de oprechte intentie van onder andere de Evangelische Omroep bedoeld om het verhaal van het lijden en sterven van Jezus Christus in een modern jasje weer onder de aandacht te krijgen van een breed publiek.  Met behulp van populaire liedteksten, gezongen en geacteerd door bekende zangers en televisiepersoonlijkheden wordt het lijdensevangelie uitgebeeld.

Echter, wat bij mij begint te schuren is dat The Passion zo langzamerhand tot een zelfde event verwordt als ‘Naarden’. ik heb het idee dat het doorgeven van de inhoud van het lijdensevangelie is ondergesneeuwd onder een dikke laag van ‘volksvermaak’. Net als het geven aan het Glazen Huis waar je je geweten weer even mee in slaap kunt sussen begint The Passion helaas ook soortgelijke tekenen te vertonen. Staan de etalages rond het Glazen Huis vol met allerlei Kerstdecoraties, tot mijn stomme verbazing zag ik dat sommige etalages in Groningen zich nu tooien met een miniversie van het markante kruis van The Passion!!

Als het kruis van Christus al tot (city)marketing tool wordt gemaakt waar blijft de inhoud dan nog? Zal het op  de prettig in gehoor liggende deuntjes meehossende publiek straks de diepere inhoud van het evangelie echt meekrijgen?

Misschien moet het Glazen Huis van The Passion eerst aan gruzelementen worden gegooid om het ware ongemakkelijke kruis te voorschijn te laten komen!

Want ik ben verzekerd dat noch dood, noch leven, noch engelen
noch machten, noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte
noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden
van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.

Romeinen 8 vers 38 en 39

Eigenlijk weet ik het wel: al dat oorlogsgeweld in zoveel verschillende landen. Mali, Centraal-Afrikaanse Republiek, De Krim, Syrië. Door de tijd heen flitsen weer nieuwe of al bestaande brandhaarden op in de media omdat er in een bestaande geweldspiraal een belangrijk nieuws is te melden. Zo ook vandaag: het nieuws dat de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt in Syrië is vermoord. Hij woonde al lange tijd in het Syrische Homs waar hij de herder was niet alleen voor de kleiner wordende christelijke gemeenschap, de gehandicapten in Homs, maar voor de hele bevolking van de stad die lijdt onder het geweld. Het wrange is dat al die onnoemelijk velen geen nieuwsfeit meer vormden voor de media (en dus voor ons) en we eigenlijk een beetje ‘Syrië-moe’ waren en dat door de dood van deze geestelijke de camera’s ineens weer gericht staan op het conflict. Wie hem hebben vermoord is momenteel nog niet duidelijk. Feit is dat deze man die koste wat het koste bij ‘zijn’ mensen wilde blijven en hun erbarmelijk lot wereldkundig wilde blijven maken. Hij kon op een gegeven moment de stad ontvluchten maar hij wilde het niet.

‘Voor een christen is het kruis nooit veraf; soms is het akelig dichtbij’ zei één van de Nederlandse ordebroeders van pater Van der Lugt als reactie op het nieuws van de moord op zijn medebroeder. Deze reactie deed mij wel wat. Want juist in deze Veertigdagentijd doet me deze moord denken aan die andere moord, dik tweeduizend jaar geleden gepleegd. In het christendom denken we daar juist nu speciaal aan: de moord op Jezus Christus, die voor ons aan het kruis ging. Vermoord, door ons. Ook Hij wilde niet weg bij de mensen die Hem wel weg konden kijken. Hij bleef contact zoeken met zijn Vader om onze ellende steeds voor zijn troon te leggen. Hij bleef ons trouw, maar wij Hem niet.

In paradisum deducant te angeli

Pater Frans van der Lugt:
In paradisum deducant te angeli;
in tuo adventu suscipiant te martyres
et perducant te in civitatem sanctam Jerusalem.
Chorus angelorum te suscipiat
et cum Lazaro, quondam paupere,
aeternam habeas requiem.

In deze lijdens- of veertigdagentijd voorafgaand aan Pasen kiezen veel christenen ervoor om te vasten. Dat hoeft niet alleen door minder te eten, bepaalde dingen te laten staan, maar het kan bijvoorbeeld ook andere dingen die je vaak doet minder te doen of er veertig dagen helemaal van af te zien. Je kunt daarbij denken aan minder of niet gamen, geen snoep gebruiken, geen gebak of koekjes meer eten bij de koffie, geen alcohol of koffie  drinken, geen tv kijken, niet facebooken, noem maar op. vastenVormen van vasten zijn er vandaag de dag legio. En was het vasten vroeger alleen maar iets van de Rooms-katholieken die na het carnaval gingen vasten, tegenwoordig doen veel meer christenen aan dit gebruik om zich zo meer te bepalen bij wat Christus Jezus heeft gedaan en om zo je eigen leven af te stemmen,te focussen op God. Omje eigen leven te overdenken. Om mij heen hoor ik vaak dat het mensen soms zwaar valt. Ze merken dat bepaalde ingesleten gewoontes hun hele leven bepalen. En dit is nog maar een vrijwillige keuze voor een bepaalde (korte) tijd. En zelfs dan is volhouden een hele opgave!

Als ik dat zo om me heen zie dan moet ik soms denken aan vervolgde christenen. Koptische christenen in Egypte, geloofgenoten in China, in Afrika of waar dan ook ter wereld. Elke keer als ik zulke berichten hoor bekruipt me de vraag: en ik? Wat zou ik doen als je het je leven kan kosten? Zou ik volharden – volhouden – in mijn geloof? Of zou ik het ook niet volhouden, zoals veelmensen het vasten niet volhouden? Volhouden in het geloof, het is net zo oud als het christendom zelf. In de Hebreeënbrief lees je over geloofsgetuigen die, ondanks wat hun overkwam bleven geloven. En dat alleen maar met een belofte! ze hadden niks concreets,nis tastbaars in handen. Paulus schrijft in zijn brieven over alles wat hem overkomen is tijdens zijn reizen voor en met de Blijde Boodschap. Niet altijd even prettige zaken. En toch, hij zet ondanks alles door. En wij…? Kunnen wij in onze materialistische wereld, waar geloof een keuze is geworden, waar rijkdom en welvaart een doel op zichzelf lijken te zijn standhouden, volharden in geloof?

Het is toch altijd weer een typische Nederlandse reflex: KOOPMAN zijn. Maar jammer genoeg steeds minder in combinatie met dominee. Laatst schreef ik over de Olympische Spelen in Sotsji. Hoewel er een aanzienlijk deel van de  buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders verstek liet gaan vanwege de barre toestand van de homo- en andere rechten in gastland Rusland, ging Nederland met een extreem zware delegatie naar de Spelen. ‘Zo kunnen we de dialoog open houden’ werd ons voorgehouden. Ja, Ja, zit er toevallig ook niet achter dat we de grote Russische tsaar Vladimir Poetin niet voor het hoofd willen stoten en misschien op den duur een contractje hier en daar mis zullen lopen. En o,wat waren wij trouwens verguld met het feit dat de Russische beer himself het Holland H***kenhuis kwam inspecteren, Wüst knuffelde en lovende woorden over de feestende Nederlanders rondstrooide? Gelukkig was de gedachte van ‘de dialoog openhouden’ niet meer belangrijk toen de paralympische sporters naar Rusland afreisden om hun sportieve prestaties te tonen.
koopman boven domineeKort daarop werd de Chinese president met alle pracht en praal binnengehaald toen hij Nederland aandeed ter gelegenheid van de Nuclear Security Summit. En gelukkig werd de beste man keurig afgeschermd van de protesten die werden gehouden door onder andere Amnesty International vanwege de erbarmelijke situatie van de bevolking in Tibet. U weet wel Tibet, het land dat China jaren geleden annexeerde, net zoals Rusland dat nu doet met de Krim. Maar daarover moeten we niet zeuren,dat is jaren gelden gebeurd, dat waren andere tijden, toch? Dat moeten we laten rusten, business is business.  Om met een analogie naar een vaak gehoorde uitspraak rond de Olympische Spelen ‘sport is sport…’ te zeggen:  zaken zijn zaken en mensenrechten zijn mensenrechten, en die twee moet je strikt gescheiden houden… toch??

Nederland seculariseert. Dat zie je niet alleen maar af aan de lege kerkbanken, kerken worden verkocht, maar dat zie je helaas ook aan de uitverkoop van principieel ethische principes. De koopman wint het steeds meer van de dominee.

Deze week stond wat mij betreft in het teken van de verkiezingen. Er werden keuzes gemaakt: men doet ons geloven dat een meerderheid van de bevolking op de Krim heeft gekozen voor aansluiting met Rusland. ‘We zullen het dan beter krijgen’ is een vaak gehoord commentaar. ‘Vroeger was alles beter, toen de Krim nog onder Russisch bestuur viel’. Tsja, de tijd zal het uitwijzen, maar de geschiedenis van Oost Europa zoals bijvoorbeeld beschreven in het magistrale boek Bloedlanden van Timothy Snyder laat een ander beeld zien.

Ook in Nederland werden er van de week keuzes gemaakt. Volgens analisten werden de regeringspartijen afgerekend op hun gevoerde beleid en de onzekerheid die veel mensen voelen met de op handen zijnde veranderingen in de zorg en vele andere terreinen. ‘De kiezer heeft gesproken en de kiezer heeft altijd gelijk’ wordt gezegd. ‘De hel, dat zijn de anderen’ zei de Franse filosoof Jean Paul Sartre eens. Als er geen anderen zouden zijn, zou de aarde een groot paradijs zijn. Altijd wordt de schuld van chaos in de wereld bij de ander gelegd. De huidige misère is de schuld van de structuren, van machthebbers, van de ander. Met jouzelf is er niets mis, het zijn altijd de anderen die het bederven.

‘De kiezer heeft gesproken en de kiezer heeft altijd gelijk’, of anders gezegd ‘de mensen weten het best wat goed voor hen is’. Volgens mij ligt daar een enorme denkfout. Als de mens niet toegeeft aan het feit dat het goed mis is met zichzelf kan God niet beginnen met herbouw en vertroosting. Dan zijn er wel puinhopen, maar God kan ze nog niet herbouwen. Als je denkt dat je door je eigen inspanningen deze dolgedraaide wereld in goede banen kunt leiden, moet God werkeloos toezien.kies voor God

‘Nu dan,’ vervolgde Jozua, ‘eerbiedig de HEER, dien hem met onvoorwaardelijke trouw en doe de goden weg die uw voorouders ten oosten van de Eufraat en in Egypte hebben gediend. Dien alleen de HEER. Wanneer u daar niet toe bereid bent, kies dan nu wie u wel wilt dienen: de goden van uw voorouders ten oosten van de Eufraat of de goden van de Amorieten, van wie u nu het land bewoont. In ieder geval zullen ik en mijn familie de HEER dienen.’
Jozua 24:14-15

Juist in deze Veertigdagentijd worden we opgeroepen de goede keuzes te maken in ons leven. Voor nu en de toekomst. Kies dan wie je wil dienen!

Deze week wordt gevierd dat de huidige paus, Franciscus, precies een jaar zijn pontificaat bekleedt. Door veel mensen wordt zijn optreden in het afgelopen jaar bejubeld. Hij geeft volgens hen aan de katholieke kerk weer een menselijk gezicht en probeert het beeld van een vermolmd, autoritair en archaïsch instituut dat ver van de werkelijkheid en de mensen staat te laten kantelen in de publieke opinie. ”De kerk’ is weer helemaal klaar voor de eenentwintigste eeuw’ zegt men dan.

Ook ik ben een van de mensen die het optreden van de nieuwe paus toejuicht, maar ik zet bij zijn huidige populariteit ook een kanttekening. Want wanneer is ‘de kerk’ populair en moet zij dat willen zijn? Betekent het dat  ‘de kerk’ zich moet conformeren aan de communis opinio, de algemene mening, die voorschrijft hoe men vandaag de dag dient te reageren op bijvoorbeeld allerlei ethische kwesties. Of mag en moet ‘de kerk’ niet juist die luis in de pels zijn, die spiegel zijn die het de samenleving voorhoudt door een afwijkend en soms tegengesteld geluid te verkondigen? Want het evangelie wat het verkondigt is niet zomaar een mening tussen allerlei andere meningen en een waarheid naast allerlei andere waarheden, maar zij pretendeert DE waarheid te zijn. popiejopieDe Groene Amsterdammer noemt deze paus een teflonpaus, een persoon die veel zegt, maar weinig voor elkaar bokst. Begint de populariteit al haarscheurtjes te vertonen? En ik vraag me af, als je het predicaat krijgt  van persoon van het jaar, is dat goed? Moet een christen niet juist vaker zout zijn, dat soms pijn doet en irriteert maar uiteindelijk ten doel heeft iets schoon te maken?

Een paus die lijkt alle pracht en praal af te wijzen, die kinderen kust en echt oog heeft voor minderbedeelden en minderheden en afwijkende meningen spreekt misschien tot de verbeelding van velen en maakt hem nu eventjes misschien ongekend populair, maar ik hoop dat deze paus zich het dwarse van het evangelie blijft herinneren en niet ten prooi valt aan de waan van de dag.      

Kortgeleden heeft de Wageningen Universiteit besloten om religieuze en politieke uitspraken te verbieden in proefschriften, dit met onder anderen het argument dat wetenschap en religie gescheiden werelden moeten zijn. Een promovendus werd daarom verstaan gegeven dat hij zijn dankwoord moest aanpassen waarin hij God bedankte voor Zijn steun tijdens het schrijven van zijn dissertatie. Verwijderde hij God niet uit zijn proefschrift dan zou het proefschrift geweigerd worden en kon de beste man niet promoveren.

De afgelopen jaren slaat de secularisatie, de ontkerkelijking in Nederland hard toe, maar mijns inziens slaat zij ook een beetje door. de kerk wordt geslooptJe mag tegenwoordig elke overtuiging zijn toegedaan en die ook in je ‘normale’ dagelijks leven ten toon spreiden en daarmee en daardoor functioneren als mens in de maatschappij, maar o wee als dat een religieuze overtuiging betreft. Laat die maar achter de voordeur in je eigen huis. Daar dien je andere mensen niet mee lastig te vallen. Je zou ze eens kunnen infecteren met je geloof. En hoewel 60 procent van de Nederlanders zegt religieus te zijn en wel eens te bidden vindt de goegemeente dat dit een zuivere privékwestie moet zijn en blijven. Communist, socialist, liberaal enzovoort is oké. Vanuit die mening mag je in de samenleving opereren en je keuzes maken en ook in de wetenschap acteren, maar een religieuze overtuiging is de enige overtuiging die verdacht wordt van ongewenste zendingsdrang.

Nederland van God los? Ammehoela; als je echt van God los bent, dan interesseert je het ook geen snars meer wanneer en hoe anderen die wel religieus zijn  dit uitdragen.

Onlangs hoorde ik van het nieuws dat een onderwijzer uit – ik meen –  Iran een robot in elkaar had geknutseld die de leerlingen van de school moest helpen met bidden. En door die robot moest het voor hen ook leuker worden om te bidden. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier om een islamitische leraar en islamitische kinderen. Zoals veel mensen wel weten wordt er in de islam veel geknield gebeden en gaat deze buiging ook, volgens sommigen, samen met bepaalde voorschriften. Dus om het zijn leerlingen duidelijk te maken hoe het een en ander gaat had die meester dus een bidrobot gemaakt.bidrobot

Maar voordat wij christenen nu misschien proestend in lachen uitbarsten, ga eens bij je zelf na hoe vaak en hoe veel je zelf mechanisch, voorgeprogrammeerd bid en hoe het vaak voorkomt dat we ‘snel nog even bidden’ voordat we hurry-up weer doorrennen, op naar de volgende afspraak? Hoe vaak nemen we nog echt tijd voor een goed gesprek met God of zonderen we ons af voor stille tijd met je Vader die graag contact met je wil hebben?

Zijn we soms zelf ook geen ‘christelijke’ bidrobots?

Ja, ook ik ben blij met de door Nederland behaalde eremetaal. Wat was het een mooi gezicht dat het ereschavot regelmatig volledig oranje kleurde. De winnaars, ze hebben er voor gevochten en hebben een prachtige prijs in de wacht gesleept. Proficiat! Maar, eh vergeten we nu niet een heel klein beetje dat er ook veel kritiek op Rusland en haar dictatoriaal regerende president Poetin is. Dat religieuze minderheden, mensen met een andere seksuele geaardheid wreed worden vervolgd of op zijn minst slecht worden  behandeld. Het lijkt dat altijd kritisch Nederland zich monddood laat maken, laat smoren onder die warme deken van oranje-euforie.Sochi 2014 Ach ja, vergeten, dat is waar ook, we moeten sport en politiek altijd gescheiden houden. We moeten de heer Poetin zijn feestje gunnen en niet gaan zeuren over mensenrechten en vrijheden. Natuurlijk hoor je mij niet over die ‘zware’ delegatie die namens Nederland naar de Spelen zijn gegaan. We sluiten en masse even de ogen voor de Russische wereld binnen en buiten Sotsji waar Rusland haar geo-politieke schaakspel in optima forma weet te spelen, want we winnen toch zoveel. En straks, als de Olympische vlam weer gedoofd is en het hele circus weer vertrokken is, dan vergeten we Sotsji gewoon, net als Peking destijds, waar het toch ook een stuk beter gaat met de mensenrechten na de Olympische Spelen. Over een paar dagen laten we de heer Poetin gewoon weer aan zijn eigen lot over en met hem die miljoenen Russen die misschien wel zuchten onder zijn gezag.

Over tot de orde van de dag want sport is sport en politiek is politiek en die twee moeten we strikt gescheiden houden.  Toch?…

 

NASCHRIFT: Op 4 maart jl. heeft het kabinet besloten om geen delegatie te sturen naar de Paralympische Spelen. Ging er nog naar de Olympische Spelen een (veel te) zware afvaardiging uit Nederland om de sporters aan te moedigen, nu is besloten om helemaal niet te gaan. ‘Sport is sport en politiek is politiek en dat moeten we gescheiden houden’, ‘de sporters verdienen het te worden aangemoedigd door een afvaardiging uit Nederland’ en ‘door te gaan houden we de dialoog open’ waren de meest gebruikte (flut)argumenten om toch te gaan. Nu lijken deze argumenten er ineens niet meer toe te doen. Vreemd toch? Het geeft de status aan van de paralympische spelen in Nederland en in het algemeen de omgang met mensen met een beperking! Gelukkig weet ik mij getroost met een opmerking van Esther Vergeer, oud paralympisch sporter, die zei ‘wie er ook op de tribune zitten, de sporters presteren toch wel’. Dat is toch wel een pluspunt van de  paralympische sporters boven de ‘valide’ sporters: de paralympiërs presteren toch wel, wie er dan ook op de tribunes zitten!!

Maar even eerlijk gezegd: NEDERLAND MOET ZICH SCHAMEN

 

Je ziet ze de laatste jaren steeds vaker. Kerken die fair-tradeproducten gebruiken. Een stuk bewustwording van hoe je omgaat met de aarde die je gegeven is en en zo goed mogelijk mag doorgeven. Sommige kerken krijgen zelfs het predicaat ‘eerlijke kerk’, ze mogen het fairtrade keurmerk voeren.

Dan vind ik nou opmerkelijk: filialen van de christelijke kerk die eindelijk voor het eerst in haar meer dan 2000 jaar bestaan dit keurmerk opgespeld krijgen. Volgens mij waren wij, was de kerk, al eeuwenlang verkondiger van een eerlijke ‘weg’ (zoals je het Engelse trade ook kunt vertalen) en krijgen we nu pas die erkenning ;o) . Als ‘makelaar in ongeziene waren’ zoals Constantijn Huygensz.  een dominee omschrijft, ben ik mij  al tijden degelijk bewust van dit keurmerk, deze opdracht. Ik probeer vele ‘ongeziene’ eerlijke ‘producten’ te promoten en te gebruiken. fair trade

Maar goed, fijn dat het rentmeesterschap van de kerk in deze vorm erkenning krijgt en ik hoop dat vele gemeentes zullen volgen. En wat mij persoonlijk betreft: ik hoop nog jarenlang deze eerlijke en ware ‘weg’ te promoten.

« Vorige paginaVolgende pagina »