4 oktober: Werelddierendag. Op deze dag wordt stilgestaan bij de rechten van de dieren in onze samenleving. Dat vind ik op zich een goed idee: hoe vaak lees en hoor je niet van onnoemelijk dierenleed.
Vanmorgen klikte mijn wekker aan en hoorde ik het nieuws op de radio. Een van de berichten was dat het vandaag – het is immers zondag én dierendag – mogelijk is om je (huis)dieren te laten zegenen.
Eerder deze week las ik het volgende: Dienst voor zegenen huisdier of knuffelbeer. Na eerdere kerkdiensten in Beltrum, Eibergen en Neede wordt zondag 4 oktober tijdens Werelddierendag een dierenzegening gehouden in de R.-K. Calixtuskerk in Groenlo. Bezoekers kunnen hun hond, poes, cavia, hamster, vis of kanarie meenemen naar de kerk waar de dieren worden gezegend door pastor Dick Juijn. Kinderen die geen huisdier hebben, mogen hun knuffel meenemen. Er wordt niet gecollecteerd maar bezoekers wordt gevraagd iets ‘lekkers’ mee te nemen (blikje kattenvoer of een kluif) voor het dierenasiel De Achterhoek in Winterswijk. De kerkdienst begint ’s middags om half vier.
Zoals ik al schreef, ik vind het goed dat er meer aandacht komt voor het dier. Te lang en te vaak werd het dier gezien als een product en een productiemiddel zonder enige intrinsieke waarde. Maar de laatste tijd bekruipt mij het gevoel dat de weegschaal een beetje naar de verkeerde kant doorslaat. En nu bieden kerken ook nog de mogelijkheid om dieren te laten zegenen. Een stukje nieuwe, eigentijdse spiritualiteit? Probeert men zo de vermeende kloof tussen kerk en samenleving te dichten?
Vanmorgen werd er in het bericht nog wel bij gezegd dat men er niet op moest rekenen dat meegenomen zieke dieren na zegening weer beter zouden worden.
Dat is dan wel weer jammer.
Een instructief kijkje op deze manier van straffen vindt men in het Gevangenismuseum te Veenhuizen in Drenthe. Op een gegeven moment hebben inzichten in Nederland geleid tot het besef dat het niet goed is om plegers van misdrijven voor hun leven te tekenen en zo wordt hen via de dienst Reclassering een kans gegeven om weer als volwaardig lid in de samenleving te integreren. In de woorden van de dienst zelf: Dat is wat Reclassering Nederland bijdraagt aan een veiliger samenleving. Door gedrag van daders en verdachten positief te beïnvloeden en risico’s te beheersen. Door de voorwaarden te creëren waardoor daders kunnen stoppen met criminaliteit. En weer volwaardig kunnen samenleven in de maatschappij. Tegelijkertijd klinkt momenteel in Nederland de roep om zwaarder te straffen (als het mij maar niet overkomt, want het gaat alleen op voor de ander) en viert het idee hoogtij van ‘eigen rechtertje spelen’. Eén van de kenmerken van ‘eigen rechtertje’ spelen vind ik dit soort sites, waar veroordeelde plegers van misdrijven, hoe gruwelijk deze ook zijn geweest, openlijk een de schandpaal worden genageld. (deze metafoor die uit het oude strafregime komt, gebruik niet voor niets!) Hoewel ik er van overtuigd ben dat er ook fouten worden gemaakt in het strafrecht, vertrouw ik toch steeds dit systeem en vind ik het kwalijk, ook vanuit christelijk oogpunt, om mensen hun leven lang hun misdaden achterna te dragen. (en daar houdt het niet op: zelfs potentiële daders worden al ‘preventief’ gebrandmerkt) Hoewel ik er als protestant vanuit ga dat iedere mens van nature zondig is, weet ik ook dat wij als zondige mensen steeds opnieuw een kans mogen krijgen om een leven te leiden zoals God dat van ons vraagt. Ik vind ook dat wij mensen, vanuit deze grondhouding, plegers van misdrijven ook een kans moeten geven om weer een volwaardige plaats in te nemen in de samenleving.
Brandend Zand 